تخطي إلى المحتوى الرئيسي

منتخب نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 132

مساهمون:

ص١٣٢

زنا

اعمالى كه بار معصيت برد بسى * در روز جزا نيايدش داد رسى هيهات بفرداى كسى كرده زنا * آسوده نگردد از جزا يك نفسى
ما زنى غيور قط ، ( إلخ ) جوانمردان و پاكان هرگز و هيچ وقت زنا نكنند و هم بستر با زنى نشوند كه بر آنها حرام است ، همانا نمى پسندند ديگران با خويشان و نزديكان خود زنا كنند ، و تو اى پاكدامن و پارسا بدان كه خداوند متعال زنا را چون مارى بر ايشان دانسته است كه در روز رستخيز بسراپاى او بپيچد و هر آن او را بگزد و فريادش به گوش اهل قبور رسيده و همه دورش گرد آيند و از كافر و مسلمان بر او لعن فرستند و هيچ بخششى از خداوند بر او نخواهد رسيد و هيچ شافعى نداشته و جزايش ابدى خواهد بود اگر چه در جهان نيكى بسيار نموده و مردم دار باشد . پس : بار معصيت بدوش آن كس و بى دادرس در روز جزا كسى باشد كه زنا كرده ، و رحمتى از خداوند به هيچ عنوان بر او نرسد و حتى يك نفس آسوده از آتش دوزخ نيست و بدان كه اگر نيكى اش بسيار و مردم دار نيز بوده باشد باز هم خداوند او را نبخشيده و دائم تا هميشه جزاى عمل ناپسند و شيطانى زنا را خواهد ديد ،