تخطي إلى المحتوى الرئيسي

منتخب نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 111

مساهمون:

ص١١١

تندخويى

ديوانگى در قفاى تند خويى باد * خوش آنكه شود ز تندى خو آزاد تندى چو ببار آورد كفر و جنون * كز كفر عملهاى نكو رفته بباد
الحدة ضرب من الجنون . ( إلخ ) تندخويى نوعى ديوانگى و جنون است كه در بعضى ها هويدا گردد ، و تند خويان دو دسته‌اند كه دسته‌اى پشيمان گردند و بگرداب جنون كشيده نشوند و فقط ياران موافق و يكرنگ از دست دهند و خود را هنگام گرفتارى بى ياور گذارند ، ولى عده ديگر كه پشيمان نگشته‌اند بر ديوانگى روى آورده و خود خواهان جنون گردند ، و به گرداب نيستى كشيده مى شوند و همه از او دورى مى جويند زيرا خود سبب آن گشته و عاقبت وى جنون و ديوانگى است و خردمند و عاقل تندخويى را پيشه نكند كه از خداوند بزرگ ترس داشته و بايد بداند كه تند خويى موجب كفر گشته كه كفر از گناهان كبيره است و خداوند هرگز آنها را نمى بخشد و در آن سراى آتش دوزخ جزاى كفر را خواهد داد . پس : در قفاى تندخويى ديوانگى است و خوشا به حال كسى كه از تند خويى رهايى دارد و خود را بگرداب نيستى نمى كشد ، چون كه از خلق و خوى تند و بد عنقى دائم كفر ببار آيد و از راه كفر گويى اعمال نيك فنا گشته و خداوند چنين بشر را دوست نمى دارد و آتش دوزخ است سراى ابدى اش .