6 * ( وَابْتَغِ فِيما آتاكَ الله الدَّارَ الآخِرَةَ وَلا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا ، وَأَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ الله إِلَيْكَ ، وَلا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الأَرْضِ ، إِنَّ الله لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ ، ) * « 1 » با اين نعمت كه خداوند ( در اين سراى ) به تو داده است ، آن سراى را به دست آر ، و بهرهء خود را از دنيا نيز فراموش مكن ، و همان گونه كه خدا به تو احسان كرده است تو نيز احسان ( و انفاق ) كن ، و دنبال تباهى كردن در زمين مباش كه خدا تبهكاران را دوست نمىدارد ، ، اين آيه ما را به اين امور رهنمونى مىكند :
( 1 ) - بر انسان ثروتمند واجب است كه - به مدد آنچه خدا به او بخشيده است - در صدد تأمين خانهء آخرت باشد ، نه اينكه در نعمتها و لذّتهاى دنيا غوطه ور شود ، و در رساندن بهرهء ناتوانان و بيوه زنان به دست ايشان كوتاهى كند ؛ خداى متعال نعمت خود را بر انسان ارزانى مىدارد تا او با اين نعمتهاى فانى در صدد به دست آوردن قرب خدا و نعمتهاى جهان باقى بر آيد ، و با انفاق و پرداختن حقوق ظاهرى و باطنى و مالياتهاى ضرورى و رفاهى براى اجتماع ، و از خودگذشتگى و « مواسات » و « مساوات » و « ايثار » ، به تأمين زندگى جاودانى خود بپردازد .
معلَّم الهى ، امام علىّ بن الحسين سجّاد « ع » ، در رسالهء معروف حقوقى خود ، چه خوب به ما تعليم داده است : « . . . و لا تجعله إذا كان من الله إلَّا إليه ، و سببا إلى الله « 2 » مال را كه از خدا باشد ، جز براى او مصرف مكن و آن را وسيلهء قرب به او قرار ده » . به اين آموزش توحيدى آرمانى نگاه كنيد ، كه از شما مىخواهد تا مال نابودشونده و فانى را وسيلهء سلوك به سوى خدا قرار دهيد ، و با آن در سايه هاى ابديّت جاودانى آرام گيريد ، و از نابودى و نيستى و سقوط ابدى رهايى يابيد .
هامش
« 1 » « سورهء قصص » ( 28 ) : 77 .
« 2 » « تحف العقول » / 191 .