و مذهب اهل بيت « ع » ، همواره بر عدل و اجراى آن و احقاق حقوق طبقات محروم متّكى بوده است . و در راه همين اصل و الا به بزرگترين انقلابها دست يازيدند ، و ارجمندترين قربانيها را تقديم تاريخ كردند ؛ تا بدان جا كه اين امر در ادبيّات پيروان مذهب اهل بيت ( شيعه ) نيز تجلَّى يافت ، چنان كه - از جمله - كميت بن زيد اسدى ، شاعر مشهور ، موجوديّت « حكومت جبّار اموى » را مورد هجوم قرار مىدهد و مىگويد :
فقل لبني أميّة حيث حلَّوا
و إن خفت المهنّد و القطيعا
أجاع الله من أشبعتموه
و أشبع من بجوركم أجيعا
- ( 1 ) به حكومتگران اموى ، در هر جا كه باشند - اگر چه از برق شمشير و صفير تازيانهء آنان بترسى - بگو :
خداوند گرسنه گرداند ، آن كسان را كه شما ( به ناحق و از اموال عمومى و حقوق محرومان ) سير كرديد ( و دستشان را در سوء استفاده از اموال مردم باز گذاشتيد ) ، و سير گرداند محرومانى را كه از ستم شما گرسنه ماندهاند . بدين گونه مىنگريد كه مشكل گرسنگان مشكل پيروان آل محمّد « ص » نيز بوده است ، و مبارزه با شكمبارگان و شادخواران ، اصلى از اصول آنان به شمار مىرفته است « 1 » ، چنان كه با شعر زنده و سرشارشان نيز درآميخته است . آرى ، پيروان پيشوايان عدالت ، در برابر سيرى و پرخورى ستمگر و گرسنگى ستمديده آرام نداشتند ؛ و اين سيرهء دينى و اجتماعى - يعنى سيرهء متعهّد علوى - از راه تعليم و تربيت ائمّهء طاهرين « ع » در جانشان ريشه دوانيده بود . بنا بر اين ، بر هر مسلمان واجب است كه به پيشينيان متعهّد و صالح اقتدا كند ، و به دفاع از محرومان و مظلومان اقتصادى ( كه
هامش
« 1 » فصل 48 ، از باب 11 ، « نگاهى به سراسر فصل » ، « هشدار 8 » ( جلد پنجم ) .