اوّل از « 1 » : منهيات فحشاء است ، و آن عبارت است از هر عمل زشتى كه در آن اصرار نمايند و از حدّ گذرانند ، و در بعضى از تفاسير وارد است كه مراد هر معصيتى است كه قوّت شهوانى باعث و محرّك ارتكاب آن باشد ، چون زنا و لواطه و امثال آنها .
دويّم : منكر است ، و آن فعلى است كه عقلا انكار او كنند ، و در كتب بعضى از مفسّرين نوشته كه هر معصيتى است كه قوّت غضبى بر آن داعى باشد ، چون قتل و ضرب و مانند آنها .
سيّم : بغى است و آن عبارت است از تعدّى و زيادتى بر خلق ، و جمعى گفتهاند كه : مراد از آن كبر و ظلم است ، و در اخبار و آثار اهل بيت اطهار عليهم السلام ترغيب پادشاهان و فرمانفرمايان به شيوهء خجسته عدلوداد بسيار است .
و از آن جمله است : كلام معجز نظام سيد عالم حضرت اقدس نبوى صلّى اللّه عليه و آله : « عدل ساعة خير من عبادة سبعين سنة » « 2 » ، يعنى : يك ساعت عدالت نمودن از هفتاد سال عبادت بهتر است .
و نيز از آن جناب مروى است كه : « هفت كساند كه درمىآورد خداى تعالى ايشان را در سايهء رحمت خود ، روزى كه هيچ سايهء جز سايهء رحمت او نباشد » « 3 » ، و يكى از آن جمله پادشاهان عادل را شمردهاند .
و از والى كشور ولايت حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت شده
هامش
( 1 ) از : در « د » نيامده است .
( 2 ) معراج السعادة نراقى : 56 ، جامع الأخبار : فصل 75 / 139 ، الرسالة السعديّة : 154 .
( 3 ) خصال صدوق ( ره ) : 343 / 8 .