اما فرقهء سوم كه : حبيبيهاند لعنهم اللَّه ، ايشان گويند كه چون بنده به درجهء معرفت اشياء رسيد ، و به دوستى حق پيوست ، و از دوستى ديگران بريد ، قلم تكليف از او برخاست ، وخطاب امر و نهى از او منقطع شد ، و از بندگى وقيد عبوديت خلاص شد ، پس در آن هنگام حرام است بر او مقيّد به شريعت و احكام شريعت بودن ، وعورتين زنان خود را از خلق نپوشند ، وديوانگان را دوست دارند و به مريدى ايشان افتخار كنند « 1 » . على بن بابويه قمى در كتاب « قرب الاسناد » ش روايت كند از على بن ابراهيم بن هاشم از ابى هاشم جعفرى كه گفت : سئل ابو محمّد العسكري عليه السلام عن المجنون ، فقال صلوات اللَّه وسلامه عليه : « ان كان مؤذياً فهو في حكم السباع ، وإلا ففي حكم الانعام » « 2 » يعنى پرسيدند از امام حسن عسكرى عليه السلام از ديوانه ، آن حضرت فرمود كه : اگر آزار رسان باشد در حكم درندگان است ، و اگر نه در حكم چهار پايان است . و بعضى گفتهاند كه واصليه وحبيبيه يك فرقهاند ، و آن غلط است ، أسفل اللَّه دركهم في أسفل السافلين من النار « 3 » . وأمّا فرقهء چهارم كه ولائيهاند گويند كه : چون بنده به درجهء ولايت رسيد با خداى تعالى شريك شده ، پس در جميع صفات ثبوتى وسلبى با خدا شركت دارد ، وگويند : مرتبهء ولايت از مرتبهء نبوّت ورسالت بالاتر است ، و چون از ايشان پرسند كه ولايت چيست ؟ گويند : بىخانمان بودن ، وزن
هامش
( 1 ) حديقة الشيعه : 578
( 2 ) حديقة الشيعه : 578 ( نقل از قرب الاسناد )
( 3 ) حديقة الشيعه : 578