تو پانصد سال قبل از اغنياء به بهشت روند ، رسول صلى الله عليه و آله خوشحال شد ، وفرمود كه : « هيچ كس در ميان شما هست كه شعرى بخواند ؟ » يكى خواند :
قد لسعت حية الهوى كبدي * فلا طبيب لها ولا راق
إلّا الحبيب الذي شعفت « 1 » به * فعنده رقيتي وترياقي
پس نبى واصحاب وجد كردند به مرتبهاى كه ردا از دوش مبارك بيفتاد ، و چون فارغ شدند هر يك به جاى خود بنشستند ، معاوية بن ابى سفيان گفت : ما أحسن لعبكم يا رسول اللَّه ! پيغمبر فرمود : « يا معاوية ! ليس بكريم من لم يهتزّ عند سماع ذكر الحبيب » ، پس رداى خود را به چهار صد پاره كرد ، و به هر كس وصلهاى داد . بعد از آن ميبدى گفته كه : بعضى اولياء در اين حال صبر و تمكين ورزيدهاند ، جنيد در مجلسى كه صوفيه سماع مىكردند نشسته بود ، تصور كردند كه مگر رقص پيش او حرام است ، پرسيدند فرمود : ( وترى الجبال تحسبها جامدة وهي تمرّ مرّ السحاب ) « 2 » وابوالحسين نورى در مجلس سماع نشسته بود ، ناگاه خون از پيشانى او بجست ، قال نجم الكبرى : ذلك لأجل ترقي الحالة إلى نهايتها ، فإنّ الحالة إذا انتهت ومقامها الروح والدم عرش الروح انتفخت العروق وامتلئت وانفطرت « 3 » . ديگر حديث كتاب « مصباح الشريعة » - كه منسوب است به حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود كه : « العبودية جوهرة كنهها الربوبية ، فما فقد من
هامش
( 1 ) مصدر : شغفت
( 2 ) النّمل ( 27 ) : 88
( 3 ) شرح ديوان اميرالمؤمنين عليه السلام ميبدى : 69 و 70