بسيارى را از اخبار يحيى در اين باب « 1 » ، تمام شد كلام « وفيات » . وناظَرَ نظام الدين الشافعى مع صدر جهان البخاري في مجلس السلطان ايلجايتو ، فنقل الشافعي عن كتاب « المنظومة في فقه الحنفي » هذا البيت ، و لم ينكره الحنفي :
وليس في لواطه من حدّ « 2 » * ولا بوطى الاخت بعد العقد « 3 »
و شكى نيست در اينكه مدح آخوند مشار اليه از براى عشق مجازى ومبادى وغاياتش اقبح وافضح است از ميلش به خوبى فرعون لعين و ايمان ونجاتش از نكال يوم الدين ، ردّاً على الكتاب المبين ونصوص المعصومين و جميع المسلمين ، بل وكافة المليّين ، حيث قال في تفسير سورة البقرة - بعد نقل استدلال محيى الدين على ايمان فرعون وكونه من المهتدين - مانصه : ويفوح من هذا الكلام رائحة الصدق ، وقد صدر من مشكاة التحقيق ، وموضع القرب والولاية انتهى كلامه زيد ملامه « 4 » . و گذشت در ترجمهء ابراهيم بن فاتك واخي على مصرى اعتراض بر خدا به اينكه : حلّاج وفرعون با وجود آنكه هر دو دعوى خدائى كردند چرا روح حلّاج در عليين و روح فرعون در سجّين باشد ، ومولوى نيز در « مثنوى »
هامش
( 1 ) وفيات الاعيان : 6 / 147 - 165 ، مروج الذهب : 4 / 21 - 23
( 2 ) مراجعه شود به بدائع الصنائع : 7 / 34 ، شرح فتح القدير : 5 / 262 ، احكام القرآن جصاص : 3 / 262 ، مغنى ابن قدامه : 9 / 58 ، المجموع : 20 / 22 ، الفقه على مذاهب الاربعه : 5 / 141
( 3 ) مراجعه شود به بدائع الصنائع : 7 / 35 ، شرح فتح القدير : 5 / 253 و 259 ، مغنى ابن قدامه : 9 / 54 ، الفقه على مذاهب الاربعه : 5 / 98
( 4 ) تفسير القرآن ملّا صدرا : 3 / 364