بالصماخ فاقصروا من الصراخ ، أتنادون باعداً ؟ أم توقظون راقداً ؟ تعالى اللَّه لا تأخذه السنة ، ولا تغلّطه الألسنة ، سبّحوا تسبيح الحيتان في النهر ، وادعوا ربكم تضرّعا وخفيةً ودون الجهر ، إنّه ليس منكم ببعيد ، بل هو أقرب اليكم من حبل الوريد « 1 » . يعنى : قومى از ايشان هستند كه نام نهاده مىشوند به اهل ذكر وتصوّف ، دعواى بيزارى مىنمايند از تصنّع وتكلّف ، مىپوشند خرقهها ، ومىنشينند حَلقهها ، واختراع مىكنند ذِكرها ، وخوانندگى مىكنند به شعرها ، اعلان مىنمايند به لا إله إلا اللَّه گفتن ، يعنى به علانيه ذكر مىكنند ، و نيست ايشان را به علم دين الهى وشناخت حضرت رب العالمين راهى ، شهيق ونهيق را كه عبارت از فرياد كردن خرهاست در ذكر بدعت كردهاند ، و مانند خر عرعر كردن را پيشهء خود ساختهاند ، ورقص كردن و دست زدن را اختراع كردهاند ، خوض در فتنهها نموده ، بدعتها فرا گرفتهاند ، و ترك سنتها نمودهاند ، بلند گردانيدهاند آوازهاى خود را به ندا ، و فرياد زدن زشت نازيبا ، آيا از ضرب شمشير درد دارند ؟ يا از طعن نيزه شكايت مىنمايند ؟ يا با اقران وهمسران خود گفتگو مىكنند ؟ به درستى كه خداى تعالى نمىشنود به صماخ ، يعنى : شنيدن حق تعالى به گوش نيست بلكه به علم است ، يعنى هرچه مىگويند مىداند ، پس كوتاه كنيد فرياد زدن را ، و ترك كنيد آواز بركشيدن را ، برتر وبلندتر است حق تعالى ، فرا نمىگيرد او را پينكى خوابها ، و به غلط نمىاندازد او را زبانها ، تسبيح كنيد مانند تسبيح كردن ماهيان در نهر ، يعنى همچنان كه ماهيان در پنهانى در نهر ودريا به تسبيح و تهليل حق تعالى اشتغال دارند ، شما نيز پنهانى
هامش
( 1 ) كلمات طريفه : 78 و 79 ، بشارة الشيعه : 144