شيخ صدر الدّين اشارت كرد تا امام شد فرمود : من صلّى خلف امام تقي فكأنّما صلّى خلف نبي « 1 » .
خدمت مولانا در سماع بود ، درويشى را در خاطر گذشت كه سؤال كند كه فقر چيست ؟ مولانا در اثناى سماع اين رباعى را خواند :
الجوهر فقر وسوى الفقر عرض * الفقر شفاء وسوى الفقر مرض
العالم كله خداع وغرور * والفقر من العالم سر وغرض
از وى پرسيدند كه درويش كى گناه كند ؟ گفت : مگر طعام بى اشتها خورد كه گناه عظيم دارد ، و در مرض آخر به اصحاب گفته كه : از رفتن من غمناك مشويد كه نور منصور بعد از صد و پنجاه سال بر روح شيخ فريد الدّين عطار رحمه الله تجلّى كرد و مرشد او شد ، در هر حالتى كه باشيد با من باشيد و مرا ياد كنيد تا من شما را مدد كنم و معاون باشم در هر لباسى كه باشم .
ديگر فرمود كه : ما را در عالم دو تعلق است ، يكى به بدن يكى به شما ، چون به عنايت حق تعالى فرد و مجرد شَوَم و عالم تفريد و تجريد روى نمايد ؛ آن تعلق نيز از آن شما خواهد بود .
شيخ صدر الدّين به عيادت وى آمد فرمود : شفاك اللَّه عاجلًا ، رفع درجات باشد ، اميد كه صحّت باشد خدمت مولانا جان عالميان است ، فرمود :
بعد از اين شفاك اللَّه شما را كه در ميان عاشق و معشوق پيراهنى از شعر بيش نمانده است ، نمىخواهيد كه نور به نور پيوندد :
هامش
( 1 ) يعنى : هر كس پشت سر امام جماعت پرهيزكار نماز بخواند ، پس گويا با پيامبرى نماز گزارد .