جنابت ، با وجود آنكه « محيى الدين » ادعا كرده است كه : آنچه از براى او و امثال او از صوفيه حاصل شده است در آنچه گفته ومىگويند همه به عنوان كشف بوده ومىباشد كه در آنها احتمال غلط وخطا نمىرود ، با وجود اختلافات وتناقضات كه در كشفها وحكمهاى ايشان است .
پس بعضى از صوفيّه كه ادعاى تشيّع مىنمايند ، و آنها بسيار كماند ، فضيلت ائمهء معصومين عليهم السلام را بر ديگران در كشف خود مىيابند و به آن حكم مىكنند ، برعكس آنچه سنيان - كه غالب ايشاناند - ادعا مىنمايند چنان كه از محيى الدين وغزّالى گذشت .
ونيز در « فتوحات » هفتاد و سه سرّ ونكته در خوبى ورجحان تكتفّ و دست بستن در نماز گفته است « 1 » ، وحال آنكه مطابق اجماع شيعه وقول مالكيه اهل سنت تكتفّ مرجوح ومذموم است « 2 » ، ومشهور ميان شيعه حرمت آن است در غير حال تقيّه ، بلكه بسيارى مبطل نماز مىدانند « 3 » .
وفي « الفتوحات » أيضاً : إنّي لم أسأل اللَّه أن يعرّفني إمام زماني ولو كنت سألته لعرّفني . يعنى : در فتوحات گفته : كه من از خدا سؤال نكردم كه امام زمان را به من شناساند ، و اگر سؤال مىكردم البته به من مىشناساند ، با وجود آنكه جميع علماء اسلام - از اهل سنت وشيعه وغيرهم - از حضرت رسول صلى الله عليه و آله روايت كردهاند كه آن حضرت فرمود : « من مات و لم يعرف إمام زمانه مات ميتة جاهلية » « 4 » يعنى : هركه بميرد و امام زمان خود را نشناسد بر كفر مرده .
هامش
( 1 ) فتوحات مكّيه : 1 / 419 .
( 2 ) الفقه على المذاهب الاربعة : 1 / 251 ، خلاف شيخ طوسى : 1 / 100 مسأله 74 .
( 3 ) مبسوط : 1 / 103 .
( 4 ) شرح مقاصد تفتازانى : 5 / 239 ، جواهر المضيئة : 2 / 457 و 509 ، مغنى قاضى عبدالجبار : 21 / 116 ، مراجعه شود به احقاق الحق : 2 / 306 .