و كسانى كه داراى علم بودند به ايشان ( كسانى كه آرزوى ثروت قارون را داشتند ) گفتند : واى بر شما ! پاداش خدا بهتر است براى آن كس كه ايمان مىآورد و عمل صالح مىكند و اين سخن را نمىفهمند مگر صابران .
امام موسى كاظم عليه السلام مىفرمايد :
إنّ العقلاء زهدوا فى الدنيا و رغبوا فى الآخرة ، لأنّهم علموا أنّ الدنيا طالبة مطلوبة والآخرة طالبة و مطلوبة فمن طلب الآخرة طلبته الدنيا حتى يستوفى منها رزقه و من طلب الدنيا طلبته الآخرة فيأتيه الموت فيخسر عليه دنياه و آخرته ؛ « 1 »
خردمندان ، از دنيا روى گرداندند و به آخرت روى آوردند ؛ زيرا ايشان مىدانستند كه دنيا ، خواهان است و خواسته و آخرت هم خواهان است و خواسته . كسى كه خواهان آخرت است ، دنيا او را مىجويد تا روزىاش را كامل از دنيا برگيرد و كسى كه دنيا مىطلبد ، آخرتْ او را مىجويد ، پس مرگش فرا مىرسد و دنيا و آخرتش را تباه مىسازد .
در اين سخن نيز امام عليه السلام ضمن اين كه زهد را از ويژگىهاى خردمندان ( كه در حقيقت ، منظور همان علما هستند ) بيان مىكند ( چون گفتيم كه ريشهء زهد ، عالم بودن به پستى و بىارزشى حقيقت دنياست ) ، دليل وجود اين صفت و الا را در دانشمندان ، توضيح مىدهد ، به اين صورت كه خردمند مىداند آنچه در آخرت به او مىرسد ، صورت حقيقى اعمال و اخلاق اوست و در آخرت ، پيامد كارهايى را كه در دنيا انجام داده ، مىبيند و رفتن به بهشت يا جهنّم ، بستگى به آن چيزى دارد كه با سعى و كوشش در اين دنيا كسب كرده است . از سوى ديگر ، مىداند كه از دنيا فقط به همان ميزان كه خدا برايش مقدّر نموده ، بهرهمند مىشود ، خواه در به دست آوردن آن ، رنج و سختى بكشد يا نه !
از اين دو مقدّمه ، نتيجه مىگيريم : هر كس كه خواهان سعادت در آخرت باشد و
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ح 12 .