آرى در نماز و دعا و احياء و مناجات و ساير عبادات ، نتيجه درحال توجه و انكسار قلب است . كه هرگاه داعى و زائر حضور قلب و توجه به مقصود پيدا كنند آنچه مطلوبشان باشد در آن حال حاصل گردد . « رَبّنا وَارزُقنا » [ 18 ]
باز دل گرديد از غم بىقرار * همچو مجنون شد به صحرا رهسپار
از كف طاقت عنان را پاره كرد * برگسست اين سلسله ديوانه وار
كربلا آمد بلايش تازه شد * از نوايب پاره گشتش پود و تار
شش جهت تنگ است ديگر بر دلم * تا مشاهد گشت شش گوشه مزار
يارب اينجا خانه حزن است و غم * يا بود ماتم سراى روزگار
اين بنا خود شاهدى گويا بود * تا چه واقع گشته اندر اين ديار
گوئيابر سينه شاه شهيد * تكيه داده اكبر سيمين عذار
زان فضا بانگ غريبى حسين * مىرسد بر گوش هر ليل و نهار
گوئيا گويد علّى اكبرم * رفتى و من ماندهام تنها و زار
تا قيامت هر كه آيد كربلا * بيند اين رعنا جوانم در كنار
اندرايوانى كه سمت قبله است * نونهالانى عيان سياره وار
هست آنجا حاير و پشت « 1 » ضريح * پيكر هفتاد مرد جان نثار
هامش
( 1 ) . نسخه بدل : پاى