تحريك عواطف شورى عظيم در دلهاى محبان اهلبيت براى قيام عليه مسببان قتل حسين برمىانگيزد و در عين اينكه جنبه بكايى و رثايى شعرش را مىافزايد از بعد حماسى نيز غافل نمىشود . شاعر از اهانت دشمن در حق امانت خداوند بر روى زمين مىگويد و با واژه وديعة الرحمن " مرتبت قرب حضرت را نزد خداوند مطرح مىنمايد :
فوديعَةُ الرحمنِ بينَ عِبادهِ * قد أودعتهُ اميّةُ رمضاءَها
( حلّى ، 51 : 1404 )
بنى اميه امانت خداوند در بين بندگانش را ، به زمين تفيده در اثر تابش خورشيد رها كرده است .
2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 8 برگزيده خداوند
يكى ديگر از خصوصيتهاى اجتماعى امام ، صفت برگزيده بودن ايشان از جانب خداى متعال بر مخلوقات است كه سيد حيدر در اين بيت آن را انعكاس داده و حسين را لطف و عنايت خداوند در دنيا و آخرت توصيف كرده كه دردنيا كشتى نجات و رهايى بخش از ظلم و استبداد و در آخرت شفيع روز محشر است :
نعى صفوةَ اللهِ العظيم و لُطفُهُ * على الخلقِ فى الدنيا و فى الحَشرِ والنَشرِ
( همان : 81 )
( جبرئيل ) خبر مرگ برگزيدهى خداوند بزرگ و خبر مرگ لطف خداوند بر مردم در دنيا و حشر و نشر ( روز قيامت ) را داد .
2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 9 نمود آيهى تطهير
شاعر در بيت زير به طور غير مستقيم به آيه تطهير و نمود آن در وجود امام حسين عليه السلام مىپردازد و از قداست و پاكى او و نيز از اعمال نيك او در آشكار و نهان كه از صفات بارز يك رهبر و حاكم عادل امت اسلامى است ، سخن مىراند و به صورت كنايى از نبود اين صفات در حاكمان زمان خويش پرده برمىدارد :