را چنين توصيف مىكند كه هميشه سيراب بوده و ابرى بر آن مىباريده كه بارانش را از آب حوض كوثر در بهشت حمل مىكرده است . وى در اينجا خاك طف را نكوهش و ملامت مىكند كه تو محل دفن پيامبران الهى بودى و هميشه بارانت از آب كوثر بهشت بود و زمينات سيراب بود و فراتت پر آب ، اما چرا در ظهر عاشورا بر حسين نباريدى و گرد و خاكت را بر سر و روى حسين بن على ريختند و اصحاب و اهل بيتش تشنه كشته شدند و آب فرات را از وى دريغ كردند . سيد حيدر در اينجا به موقعيت آب و هوايى و خشكى سرزمين كربلا اشاره دارد . زمينى كه بايستى با فرات آبيارى مىگرديد ، از خون فرزند رسول خدا سيراب گشته است :
يا تُربةَ الطَّفِ المُقدَّسَةِ * هَالَوا عَلى ابنِ مُحمَّدٍ بَوغَاءَهَا
واريتِ روحَ الانبياءَ و إنمّا * وارَيتِ مِن عينِ الرشادِ ضِياءَها
( حلّى ، 51 : 1404 )
اى خاك مقدس كربلا كه گرد و خاكت را بر سر پسر پيامبر ريختند ؛ واى بر تو باد !
روح انبيا را پنهان كردى و همانا نور را از چشم هدايت و درستى پنهان كردى .
2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 3 حسين ( ع ) شفيع روز محشر
يكى ديگر از ويژگىهاى شعر حسينى در اين دوره ، انديشه رستگارى و رهايى ، از رهگذر رثاى حسينى و اميد به ثواب است . شاعر قصيدهى خود را با توسل به اهل بيت و امام حسين شروع مىكند و يا به پايان مىرساند و از آنان مىخواهد كه در روز قيامت شفاعتش كنند . گاهى اوقات شاعر اسم خود را در قصيده ذكر مىكند تا آن را به عنوان نامه ضمانت خود در روز قيامت با خود حمل نمايد ( شمس الدين ، 258 : 1379 ) .
در اين قصيده ، سيدحيدر به مسئله شفاعت امام حسين ( ع ) اشاره دارد و بعد از اينكه دل خود را در مصيبت امام حسين ملازم و همراه درد و رنج اهل بيت مىبيند ، به پاداش اهل بيت در روز قيامت اميد بسته و اميدوار است كه مدح و رثاى ائمه عليهمالسلام توشهاى باشد براى آخرت و مىگويد كه ولاء و دوستى اهل بيت ملجأ و پناهگاه او در برابر بلاى هولناك قيامت