( همان : 91 )
جان و دل من از صبر سرشته شده است اما بخاطر مصيبت حسين ، آه و نالهها آن را شكافتهاند .
اى خاندان رسالت همواره جگر من بخاطر مصيبتهاى شما تكه تكه است .
2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 1 حسين تجسم امامت و قضاوت و حكومت
پيامبر صلى الله عليه و آله شخصاً سرپرستى امام حسين را به عهده گرفت و به وى توجهى فراوان داشت و روحش را با روح خود و عواطفش را با عواطف خويش آميخته ساخت . و بنابر آنچه مورخان مى گويند ، انگشت ابهام خودرا در دهان وى مى گذاشت و آن حضرت ، وى را پس از تولدش گرفت و زبانش را در دهان او گذاشت تا او را از تراوش نبوت ، تغذيه دهد ، در حالى كه به او مى فرمود : « هان اى حسين ! خداوند نپذيرفت جز آنچه را خود خواهد - يعنى امامت را - كه در تو و در فرزندانت باشد . . . » ( ابن شهر آشوب ، 1956 ، ج 50 : 4 )
عبدالله العلايى ، يكى از نويسندگان برجسته در باره جلوهگر شدن نور نبوت در وجود حسين ( ع ) مىگويد : « . . . حسين عليه السلام از اول تولد ، در دامان پيغمبر ( ص ) پرورش يافته ، در حالى كه نبوت وى به درجه كمال و پايه اعتدال رسيده بود . حسين عليه السلام مانند پارچه بلور ، اشعهى آفتاب نبوت را به خود جلب كرد و هر چند از نور نبوت به او تافت ، به نمايشى ديگر آن را جلوه داد . حسين ( ع ) ، معنى پيغمبر شد و تجسم او گرديد و وجدانيات و روحيات پيغمبر را به وجود خود زنده نگه داشت » . ( العلايلى ، 75 : 1972 )
دفَنوُا النبوّةَ وحيَها و كتابَها * بكَ و الإمامةَ حُكمَها و قَضاءَها
( حلّى ، 51 : 1404 )
( در آن روز كه كشته شدى ) ، آن روز بود كه وحى و كتاب نبوت را و حكومت و قضاوت و امامت را با تو دفن كردند .
2 - 3 - 2 - 1 - 1 - 2 كربلا
شاعر در ابيات زير رو به سوى خاك طف مىكند كه انبياء زيادى در آن دفن شدهاند و آن