فنّ شعرى حكايت دارد . وى كه لقب " شاعر الحسين ( ع ) " گرفته است ، با به نظم درآوردن سوگ سرودهاى نيكو و بليغ و با بهرهگيرى از آيات و احاديث و بكارگيرى اسلوبهاى بلاغى و الفاظى مستحكم و در عين حال ساده و روان كوشيده تا فرياد مظلوميت امام حسين عليهالسّلام و خاندان پاكش را به گوش جهانيان برساند . تك تك ابيات عاشورايى او حكايت از يك روح انقلابى و اصيل دارد و نشان مىدهد كه شاعر بر اهداف حركت آفرين عاشورا كه يكى از عناصر اساسى تفكر شيعه محسوب مىشود ، واقف بوده و از فلسفهى عميق و بنبست شكن حادثهى خونين عاشورا آگاهى كامل داشته است . انديشه انتقام خواهى توسط حضرت مهدى ( عج ) ، همواره از مضامين اصلى شعر سيد حيدر محسوب مىشود . او در تمام مراثى كه درباره اهل بيت سروده ، از مبحث مهدويت غافل نمانده است ، استغاثه به حضرت مهدى و كمك خواستن از ايشان و دعوت ايشان به قيام و انتقام عليه ظالمانى كه دامن ظلمشان تا زمان او نيز كشيده شده ، از بنمايههاى اصلى شعر اوست . در اينجا ابتدا به بررسى گزينشى از اشعارى كه سيد حيدر در مدح امام حسين ( ع ) سروده ، اكتفا كرده - زيرا در فصل چهارم بيشتر بدان پرداختهايم - ، سپس به بحث رثاى امام حسين ( ع ) و انقلاب حسينى در شعر سيد حيدر و نيز مبحث مهدويت در شعر رثاى حسينى وى پرداخته ايم :
2 - 3 - 1 مدح امام حسين ( ع )
سيد حيدر امام حسين را در چهار قصيده و هر كدام با دو الى پنج بيت مدح كرده است كه از ايمان واقعى وى به مسئله توسل و تمسك جستن به اهل بيت و بويژه حضرت سيدالشّهدا حكايت دارد :
2 - 3 - 1 - 1 اميد به كرامت
أ أصدُرُ ضَمآناً وَ قَد جِئتُ مَورِداً * رَجَائى مِن جَدواكَ أعذَبُ مَنهَلٍ
( حلّى ، 48 : 1404 )
آيا تشنه بازگردم ، حال آنكه به آبشخورى آمدهام كه اميد من از بخشش و كرمت به گونهاى است كه آن آبشخور ، گواراترين آبخشورهاست . اين بيت يادآور فرازى از دعاى صباح