" عبده عبود " از ادبيات تطبيقى شايد يك تعريف ادبى و جامعى باشد : « بررسى روابط ادبيات ملى يك كشور در خارج از مرزهاى آن و نيز بررسى روابط ادبيات ملى با ادبيات زبان هاى ديگر و نيز با ساير رشته هاى علوم انسانى و هنرهاى زيبا مانند فلسفه ، تاريخ ، علوم دينى ، روانشناسى و جامعه شناسى و غيره » ( عبود ، 25 : 1999 ) . از اين تعريف دو برداشت مى توان كرد : اول اينكه ادبيات تطبيقى ، جهان شمولى است و دوم اينكه ، ادبيات تطبيقى منحصر در شعر و نثرادبى نيست ؛ بلكه عملى بينا رشتهاى و مرتبط با ديگر دانش هاى بشرى نيز است .
ادبيات تطبيقى نوعى داد وستد فرهنگى است زيرا همانطور كه فرهنگ ملل مختلف در هم تأثير مى كنند ادبيات آنها هم كه يكى از اركان فرهنگ است در هم اثر مى گذارد . بنابراين تحقيق در ادبيات تطبيقى به چند موضوع كمك مىكند : يكى به كشف روابط فرهنگى بين ملتها ، ديگر به درك آن قسمت از تحولات ادبى كه مربوط به اين نوع روابط است . از اين رو اين رشته از معارف بشرى در برقرارى دوستى و صلح بين ملل مؤثر است .
ادبيات تطبيقى ذاتأ رشتهاى فرا مليتى و بين فرهنگى است ، لذا زمينه مناسبى براى ايجاد و توسعه وگسترش روابط و تعاملات بين فرهنگى است . « از هر چيز گذشته ، مقارنه آثار ادبى مختلف مىتواند به تفاهم ميان ملتها كمك كند ، و احساسهاى مشترك انسانها را به تشريح بگذارد . » ( اسلامىندوشن ، 8 : 1386 )
اين علم به بررسى رابطهى ادبيات ملل گوناگون در دورههاى مختلف تاريخى ، در موضوعاتى مانند انواع ادبى ، مكاتب ، موضوعات و مسائل زيبا شناختى اثر ادبى و . . . مىپردازد . « اين رشته در نيمه اول قرن نوزدهم ( 1828 ) در فرانسه با آبل ويلمان ، بالد شبرگ ، وان تيگم و ام اف گويار آغاز شد . مبانى نظرى آن با انتشار كتاب ادبيات تطبيقى گويار در اواسط قرن بيستم تكميل شد . اصول مكتب فرانسوى ادبيات تطبيقى وجود ارتباط تاريخى ميان ادبيات ملت هايى كه با يكديگر مقايسه مى شوند و وجود اختلاف زبان و محدود كردن پژوهشهاى تطبيقى به عرصه ادبيات است . » ( پروينى و ديگران ، 2 : 1379 )
در كل ادبيات تطبيقى در جهان داراى دو مكتب عمده است :
اهل بيت ( ع ) در شعر سيد حيدر حلى و شهريار ( فارسى ) — صفحة 32
مساهمون: گلثوم تنها
ص٣٢