پايان سخن
از ره آوردهاى حاصل شده از اين پژوهش مىتوان به اجمال به موارد زير اشاره كرد :
1 - اشعار دو شاعر درباره اهل بيت عليهمالسلام با وجود اختلاف زبان و محيط از وجوه مشترك زيادى برخوردار است .
2 - سيد حيدر ، متأثر از فرهنگ و ادبيات گذشته عرب مىباشد و اين موضوع در همه اشعار او قابل رؤيت است . او در اشعار عاشورايى خود از كلمات فخيم و پر طمطراق استفاده مىكند و الگوى او در اين زمينه ، استاد وى ، يعنى « شريف رضى » است .
3 - سيد حيدر تحت تأثير محيط و مكان به مدح و رثاى أئمه پرداخته ؛ بدين معنى كه او تنها به امامانى كه قبر مطهرشان در عراق ( نجف ، كربلا و سامرا ) واقع شده ، پرداخته است اما در شعر شهريار ، محيط نقشى نداشته است و همانند بيشتر شعراى شيعى و متعهد به مدح و ثنا يا رثا پرداخته است .
4 - هر دو شاعر از تناص دينى ، قرآنى و روايات تاريخى بسيار بهره بردند .
5 - بخش قابل توجهى از اشعار استاد شهريار به ستايش و توصيف مولاى متقيان و ترجمه و اقتباسهايى كه از اشعار و سخنان گهربار حضرت داشتهاند اختصاص دارد .
6 - هر دو شاعر ؛ عاشورا را استمرار ولايت و غدير دانستند و معتقدند كه اگر زمام خلافت را به كسى كه پيامبر وصيت كرده بود ، واگذار مىكردند ، فاجعه كربلا رخ نمىداد . شهريار مسئله غدير را در اشعار خود بسيار منعكس كرده و زمانيكه از غدير مىگويد ، به بيان مسئله ديگرى با آن نمىپردازد ، اما سيد حيدر حتى در اشعارى كه در مورد غدير خم و مسئله جانشينى على است ، گريزى به حادثه كربلا مىزند . شهريار نيز در برخى از اشعار بدين صورت عمل كرده اما نگاه سيد حيدر به اين مسئله بسيار عميق بوده و به دنبال چرايى حادثه و ريشه