كريمٌ أبى شمَّ الدنيَّةِ أنفُهُ * فأشمَمهُ شوكُ الوشيجِ المسدّدِ
( همان : 71 )
يكى ديگر از تمايزات شعر رثايى سيد حيدر اين است كه وى خبر كشته شدن امام حسين را از طريق فرشته وحى مىدهد كه نشان از عظمت وى در ميان افلاكيان دارد كه اين نوع رثا ، شيوهاى جديد در مرثيه سرايى است ( خانگاه ، 77 : 1392 )
نعى من لهُ النفسُ البسيطةُ لم تَصِل * و لو حاولتَ اداركَهُ بالقُوى العَشرِ
( همان : 81 )
او كريمى است كه بينىاش از بوييدن چيزهاى پست ابا مىكند پس خارِ نيزهى راست ، او را بوييد .
( جبرئيل ) خبر مرگ كسى را داد كه داراى نفس گشاده و بزرگى مىباشد كه اگر با تمام وجود تلاش كنى به او برسى به آن دست نمىيابى .
شهريار نيز به بيان عزت و آزادگى و مناعت نفس امام حسين ( ع ) مى پردازد و از يك طرف با مدح ايشان و سنجيدن مردانگى او و قياس آن با دشمنان ، و از طرف ديگر با برشمردن نامردى دشمنان ، ممدوح خود را اعتلاء بخشيده و دشمن را رسوا مىكند .
وى از دشمنان بىامان امام حسين و دوستان بىوفاى او روايت مىكند ، به واقعه تاريخى قسمت كردن آب با دشمنان اشاره مىكند كه بيانگر واقعه حر و سيراب كردن اسب سپاهيان او توسط امام حسين است . او به بى حيايى دشمنان آل على اشاره مىكند وصحنه ها و پرده هاى اشك آلود و جهانى پر شور از نواى حسينى را تجسم مىكند :
دشمنانش بى امان و دوستانش بى وفا * با كدامين سر كند مشكل دو تا دارد حسين
آب خود با دشمنان تشنه قسمت مىكند * عزت و آزادگى بين تا كجا دارد حسين