« سينه ديوار » در بيت اول تشخيص است و دربيت دوم « قصر افلاك » اضافه استعارى از آسمان و قلعه بان استعاره از على ( ع ) و « زر » استعاره از اشك است و بين « زر و زار » جناس زايد يا افزايشى وجود دارد .
شاه را ديده به نوشينى خواب * روى بر سينهى ديوار خراب
قلعه بانى كه به قصر افلاك * سر دهد نالهى زندانى خاك
اشكبارى كه چو شمع بيزار * مىفشانَد زر و مىگريد زار
( شهريار ، 615 : 1373 )
4 - 1 - 3 - 2 - 2 مهدى ( عج ) ؛ فرزند على ( ع ) ؛ منجى بشريت
به اعتقاد شيعه ، امام مهدى ( ع ) نواده حضرت على است كه نجات بشريت در آخر الزمان به دست او محقق خواهد شد . از ويژگىهاى شعرى سيد حيدر استغاثه جستن به حضرت ولى عصر ( عج ) است كه در همه اشعار اهل بيتى وى مشاهده مىشود كه اين امر ناشى از گرايش فردى ايشان به حضرت و حب وى نسبت به ايشان مىباشد چرا كه سيد حيدر علاوه بر اينكه شاعر اهل بيت است ، فقيه و عالم نيز هست و از نظر اصل و نسب به امام حسين ( ع ) مىرسد . علاوه بر گرايش فردى ، شرايط جامعه نيز در اين امر دخيل است به اين صورت كه شاعر در جامعه به سر مىبرد كه جور و ستم همه جا را فرا گرفته بود و يأس و نااميدى از حكومت و نبود عدالت اجتماعى ، شاعر را به سمتى سوق مىداد كه يك پناهگاه و محلى امن براى خود و مردم ظلم ديده جامعهاش بيابد و از آنجايى كه شعراى شيعه ، اعتقاد به توسل به ائمه و طلب كمك از جانب اين بزرگواران دارند ، سيد حيدر نيز به عنوان شاعر ولايى و حسينى از اين يأس و بن بست اجتماعى به وجود مبارك حضرت مهدى پناه مىبرد و از درد و رنجى كه جامعه عراق بدان مبتلا گشته مىنالد و به سير تاريخى جور و ستم ظالمان اشاره مىكند و با الهام ازمظلوميت اهل بيت و ظلمى را كه در حق على و خاندانش مرتكب شدهاند به صورت تلويحى گريزى به وضعيت جامعه خويش مىزند و از امام زمان ( ع ) مىخواهد كه قيام كنند :