متعدد كفار است
« وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ يَنْبُوعاً * أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجِيراً * أَوْ تُسْقِطَ السَّماءَ كَما زَعَمْتَ عَلَيْنا كِسَفاً أَوْ تَأْتِيَ بِاللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ قَبِيلًا * أَوْ يَكُونَ لَكَ بَيْتٌ مِنْ زُخْرُفٍ أَوْ تَرْقى فِي السَّماءِ وَ لَنْ نُؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّى تُنَزِّلَ عَلَيْنا كِتاباً نَقْرَؤُهُ »
در اين جا خداوند متعال به پيامبر خود امر مىكند در پاسخ به درخواستهاى مكررشان بگو :
« قُلْ سُبْحانَ رَبِّي هَلْ كُنْتُ إِلَّا بَشَراً رَسُولًا »
( ابن خالويه ، 1421 ق ، ص 221 ) .
سياق آيات مؤيد قرائت مشهور است ؛ زيرا در آيات
« قُلْ لَوْ كانَ فِي الْأَرْضِ مَلائِكَةٌ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنا عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ مَلَكاً رَسُولًا »
( اسراء : 95 ) و
« قُلْ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً »
( اسراء : 96 ) فعل امر به كار رفته است ( ابن زنجله ، 1402 ق ، ص 411 ) .
ب . ابن كثير « 1 » و ابوعمرو « 2 » « قال » به لفظ خبر خوانده اند ( ابن جزرى ، بى تا ، ج 2 ، ص 309 ) . طرفداران قرائت به وجه خبر ، معتقدند رسول خدا در پاسخ به درخواستهاى مكرر ايشان
هامش
( 1 ) . عبدالله بن كثير بن عمرو بن عبدالله بن زاذان بن فيروز بن هرمز ( ( ت 54 ق ) و كنيه او ابو معبد مىباشد . به جهت نسبت او به بنى عبدالدار ، الدارى گفته مىشود . برخى معتقدند چون او عطار بود به او الدارى مىگفتند . قد بلند ، تنومند ، گندمگون ، چشم زاغ ، داراى سر و محاسن سفيدى بود . كه گاهى آن را با حنا رنگ مىكرد . داراى زبانى فصيح و بليغ بوده و به آرامش و وقار آراسته بود . او يكى از قراء سبعه و از تابعين و الا مقام مىباشد . از صحابه ، عبدالله بن الزبير ، ابو ايوب انصارى ، انس بن مالك ، مجهاد بن جبر و درباس مولاى ، عبدالله بن عباس را ، در مكه ملاقات و از آنها روايت نموده است . قرائت را از ابى السائب عبدالله بن السائب مخزومى ، و ابى الحجاج مجاهد بن جبر مكى ، و درباس مولاى ابن عباس دريافت كرد . او قاضى اهل مكه ، و در قرائت پيشواى مردم ، و هيچ رقيبى توان رقابت با او را در آنجا نداشت . بزى و قنبل از مشهورترين راويان وى هستند ( ( ذهبى ، 1404 ق ، ج 1 ، ص 82 ؛ سيوطى ، 1403 ق ، ج 1 ، ص 200 ) .
( 2 ) . زبّان بن العلاء بن عمار بن ديان بن عبدالله بن الحسين بن الحارث بن جلهمه كه نسبت او به عدنان منتهى مىگردد . به همراه پدرش وقتى كه از ظلم حجاج گريخت ، روانه حجاز گرديد . سپس در مكه و مدينه و همچنين در كوفه و بصره بر گروههاى زيادى قرائت نمود . در قراء سبعه كسى بيشتر از او داراى اساتيد نيست ، انس بن مالك و صحابه ديگر را درك نمود . پس بدان جهت از تابعين به شمار آمده و اهل حديث او را معتمد و به راستگوئى توصيف مىنمايند . بر الحسن بن ابى الحسن بصرى و ابى جعفر و حميد بن قيس الاعرج مكى و ابى العاليه و يزيد بن رومان و شبيه بن نصاح و عاصم بن ابى النجود و عبدالله بن كثير و عبدالله بن ابى اسحاق الحضرمى و عطاء بن ابى رباح و عكرمه بن خالد المخزومى و عكرمه بنده ابن عباس و مجاهد بن جبير و محمد بن محيصن و نصر بن عاصم و يحيى بن يعمَر و سعيد بن جبير قرائت نمود . حفص دورى و سوسى از مشهورترين راويان وى هستند ( ( ابن عساكر ، 1995 م ، ج 67 ، ص 103 ؛ زركلى ، 2007 م ، ج 3 ، ص 41 ) .