بر خلاف رأى علامه ، طبرى قرائت به نصب را نيكو ندانسته و مىگويد : « و نصب « يقول » عطفا به على « فعسى الله أن يأتى بالفتح » و ذكر قارئ ذلك أنه كان يقول : إنما أريد بذلك : فعسى الله أن يأتى بالفتح ، وعسى أن يقول الذين آمنوا . ومحال غير ذلك ، لأنه لا يجوز أن يقال : وعسى الله أن يقول الذين آمنوا » ( طبرى ، 1412 ق ، ج 6 ، ص 181 )
ج . ابن عامر ، ابن كثير ، و نافع « يَقُولُ » بدون واو و رفع فعل مضارع قرائت كرده اند ( ابن مهران ، 1408 ق ، ص 162 ) . اين قراء فعل « يَقُولُ » را بدون واو عطف قرائت نموده اند ؛ زيرا در مصاحف شام و حجاز فعل بدون واو نوشته شده است و قرائت به حذف واو ، تأييدى بر قرائت رفع است ( ابن عطيه ، 1422 ق ، ج 2 ، ص 206 ؛ فخر الدين رازى ، 1420 ق ، ج 12 ، ص 377 ) . مكى حذف واو را ترجيح مىدهد ؛ زيرا قرائت بدون واو دليلى بر تأييد قرائت به رفع مىباشد كه قرائت مختار مكى بن ابى طالب است ( مكى بن ابى طالب ، 1404 ق ، ج 1 ، ص 412 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء فعل « وَيَقُولُ » را به سه وجه « وَيَقُولُ » ، « وَيَقُولَ » و « يَقُولُ » خوانده اند . به نظر مىرسد قرائت « وَيَقُولُ » كه قرائت قراء كوفه است ، هماهنگ با سياق آيات است ؛ زيرا در آيه :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَ النَّصارى أَوْلِياءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ »
( مائده : 51 ) خداوند متعال مسلمانان را از دوستى با يهود و نصارى منع مىكند و در آيه بعد :
« فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشى أَنْ تُصِيبَنا دائِرَةٌ فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلى ما أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نادِمِينَ »
( مائده : 52 ) خداوند متعال حال برخى از كسانى را مطرح مىنمايد كه با وجود منع الهى از دوستى با يهود و نصارى با بهانه اى واهى با آنان ارتباط پنهانى دارند . و خداوند متعال خطاب به رسولش مىفرمايد : اميد است با فتحى كه پيش مىآيد و يا امرى از جانب خداوند ، اين افراد بيمار دل از كرده خود و آن چه در دل پنهان داشته اند ، پشيمان شوند .
اما در آيه مورد بحث خداوند متعال در صدد بيان واكنش مسلمانان پس از برملا شدن رابطه پنهانى اين افراد بيمار دل با يهود و نصارى است . بنا براين اين آيه ارتباطى با آمدن فتح و يا امرى از جانب خداوند ندارد و يك جمله مستأنفه است كه قرائت به رفع هماهنگ با سياق آيات خواهد بود .