است و مىگويد : در قرآن آيه اى وجود ندارد كه در آن ابتدا لفظ « إِذْ » بيايد و پس از آن « إِذْا » ( قرطبى ، 1364 ش ، ج 20 ، ص 85 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء فعل « إِذْ أَدْبَرَ » را به دو وجه « إِذْ » « أَدْبَرَ » و « إِذْا » « دَبَرَ » قرائت كرده اند . منابع احتجاج قراءات و برخى از تفاسير قرائت « إِذْا » « دَبَرَ » را هماهنگ با سياق آيات مىدانند .
نتيجه
اختلاف قرائت در حروف نيز مشاهده مىشود ؛ اما اين نوع از اختلاف به نسبت اختلاف در فعل و اسم كمتر است . از آن جهت كه حروف در معنا اثر دارند ، سياق مىتواند مؤيد و مرجح يكى از وجوه قرائى باشد . در هشت آيه سياق در اختلاف قرائتى كه در حرف مشاهده مىشود ، اثر دارد . در چهار مورد قرائت مشهور و در چهار مورد هم قرائت غير مشهور هماهنگ با سياق است . در اين نوع از اختلاف قرائت هم نگاه منابع دانش قراءات يك نگاه لفظى است كه در برخى موارد با تحليل مفسران از قرائت هماهنگ با سياق در تعارض است .