نموده اند كه به لفظ غيبت است : « وَمَن يُطِعِ اللّهَ وَرَسُولَهُ » و « وَمَن يَعْصِ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَيَتَعَدَّ حُدُودَهُ » ( قمحاوى ، 1427 ق ، ص 52 ؛ مكى بن ابى طالب ، 1404 ق ، ج 1 ، ص 381 ) .
ب . نافع و ابن عامر « نُدْخِلْهُ » با نون قرائت كرده اند ( ابن مجاهد ، 1988 م ، ص 228 ) . قرائت با نون خبر خداوند از خود به وجه متكلم مع الغير است . دليل قرائت با نون ، اسلوب برخى از آيات قرآن كريم است كه پس از لفظ غيبت ، لفظ خطاب قرار مىگيرد يا به عبارتى ديگرى التفات از غيبت به خطاب است كه در برخى آيات
« وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ لِقائِهِ أُولئِكَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي »
( عنكبوت : 23 ) و
« بَلِ اللَّهُ مَوْلاكُمْ وَ هُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ - سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ »
( آل عمران : 150 - 151 ) ديده مىشود ( ابو على فارسى ، 1404 ق ، ج 3 ، ص 141 ؛ مكى بن ابى طالب ، 1404 ق ، ج 1 ، ص 381 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : نتيجه مىگيريم قراء فعل « يُدْخِلْهُ » را به دو وجه « يُدْخِلْهُ » و « نُدْخِلْهُ » قرائت كرده اند ، كتب احتجاج قراءات ، قرائت مشهور با لفظ غيبت را هماهنگ با سياق جملات دانسته اند ، زيرا در هر دو آيه ، فعل جمله قبل
« وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ »
و
« وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَعَدَّ حُدُودَهُ »
به لفظ غيبت است . بنابراين سياق جملات مؤيد قرائت « يُدْخِلْهُ » با ياء است .
8 .
( لَيْسَ عَلَى الْأَعْمى حَرَجٌ وَ لا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَ لا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ وَ مَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذاباً أَلِيماً )
( فتح : 17 )
« بر نابينا گناهى نيست و بر لنگ گناهى نيست و بر بيمار گناهى نيست [ كه در جهاد شركت نكنند ] و هر كس خدا و پيامبر او را فرمان بَرَد ، وى را در باغهايى كه از زير [ درختان ] آن نهرهايى روان است درمىآورد ، و هر كس روى برتابد ، به عذابى دردناك معذّبش مىدارد » .
فعل « يُدْخِلْهُ » و « يُعَذِّبْهُ » به دو وجه « يُدْخِلْهُ » « يُعَذِّبْهُ » و « نُدْخِلْهُ » « نُعَذِّبْهُ » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « يُدْخِلْهُ » و « يُعَذِّبْهُ » با ياء است ( دانى ، 1930 م ، ص 201 ) . مستند طرفداران قرائت مشهور سياق جملات است ؛ زيرا جمله « وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ » به وجه غائب از