« و براى هر يك در [ نتيجه ] آنچه انجام دادهاند درجاتى است ، و تا [ خدا پاداش ] اعمالشان را تمام بدهد و آنان مورد ستم قرار نخواهند گرفت » .
فعل « لِيُوَفِّيَهُمْ » به دو وجه « لِيُوَفِّيَهُمْ » و « لِنُوَفِّيَهُمْ » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « لِيُوَفِّيَهُمْ » با ياء است ( سالم محيسن ، 1408 ق ، ج 3 ، ص 245 ) . قرائت با ياء خبر از خداوند متعال است : « وَلِيُوَفِّيَهُمْ الله أَعْمَالَهُمْ » و اين وجه از قرائت هماهنگ با سياق آيه قبل :
« وَ الَّذِي قالَ لِوالِدَيْهِ أُفٍّ لَكُما أَ تَعِدانِنِي أَنْ أُخْرَجَ وَ قَدْ خَلَتِ الْقُرُونُ مِنْ قَبْلِي وَ هُما يَسْتَغِيثانِ اللَّهَ وَيْلَكَ آمِنْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَيَقُولُ ما هذا إِلَّا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ »
( احقاف : 17 ) است كه خبر از خداوند متعال به وجه غائب است ( مكى بن ابى طالب ، 1404 ق ، ج 2 ، ص 273 ؛ قرطبى ، 1364 ش ، ج 16 ، ص 199 ) .
ب . ابن عامر ، كسايى ، حمزه و نافع « لِنُوَفِّيَهُمْ » با نون قرائت كرده اند ( دمياطى ، 1407 ق ، ص 392 ) . قرائت با نون خبر خداوند متعال از خود مىباشد . قرائت با نون هماهنگ با سياق آيات در قرائت كسانى است كه « نَتَقَبَّلُ » و « نَتَجاوَزُ » را در آيه
« أُولئِكَ الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا وَ نَتَجاوَزُ عَنْ سَيِّئاتِهِمْ فِي أَصْحابِ الْجَنَّةِ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ »
( احقاف : 16 ) به وجه متكلم خوانده اند ( ابن زنجله ، 1402 ق ، ص 665 ) . اين وجه قرائى التفات از غيبت به تكلم است .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء فعل « لِيُوَفِّيَهُمْ » را به دو وجه « لِيُوَفِّيَهُمْ » و « لِنُوَفِّيَهُمْ » خوانده اند . منابع احتجاج قراءات ، سياق آيات را قرينه اى بر تقويت هر دو وجه قرائى مىدانند . به نظر مىرسد قرائت مشهور هماهنگ با سياق آيات است .
6 .
( لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ سَنَكْتُبُ ما قالُوا وَ قَتْلَهُمُ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَ نَقُولُ ذُوقُوا عَذابَ الْحَرِيقِ )
( آل عمران : 181 )
« مسلماً خداوند ، سخن كسانى را كه گفتند : « خدا نيازمند است و ما توانگريم » ، شنيد . به زودى آنچه را گفتند ، و بناحق كشتنِ آنان پيامبران را ، خواهيم نوشت و خواهيم گفت : « بچشيد عذابِ سوزان را » .