10 .
( لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً )
( نساء : 114 )
« در بسيارى از رازگوييهاى ايشان خيرى نيست ، مگر كسى كه [ بدين وسيله ] به صدقه يا كار پسنديده يا سازشى ميان مردم ، فرمان دهد . و هر كس براى طلب خشنودى خدا چنين كند ، به زودى او را پاداش بزرگى خواهيم داد » .
فعل « نُؤتِيهِ » به دو وجه « نُؤتِيهِ » و « يُؤتِيهِ » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « نُؤتِيهِ » است ( دمياطى ، 1407 ق ، ص 194 ) . در اين وجه از قرائت خداوند متعال از خود خبر داده و مىفرمايد :
« فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً »
. سياق آيات مؤيد اين وجه از قرائت است ؛ زيرا در آيه بعد نيز خداوند متعال به وجه تكلم سخن مىگويد :
« وَ مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً »
( نساء : 115 ) . افعال « نُوَلِّهِ » و « نُصْلِهِ » مؤيد قرائت « نُؤتِيهِ » است .
ب . ابوعمرو و حمزه « يُؤتِيهِ » با ياء غيبت قرائت كرده اند ( دانى ، 2005 م ، ص 478 ) . قرائت « يؤتِيه » خبر از خداوند متعال به وجه غائب است و هماهنگ با سياق جمله قبل است كه مىفرمايد : « ذَلِكَ ابْتَغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ » ( ابوعلى فارسى ، 1404 ق ، ج 3 ، ص 181 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء در قرائت فعل « نُؤتِيهِ » اختلاف نموده و به دو وجه غائب « يُؤتِيهِ » و متكلم مع الغير « نُؤتِيهِ » قرائت كرده اند . قرائت مشهور با سياق آيات و قرائت « يُؤتِيهِ » با سياق جملات هماهنگ است .
11 .
( وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ لَمْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ أُولئِكَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً )
( نساء : 152 )
« و كسانى كه به خدا و پيامبرانش ايمان آورده و ميان هيچ كدام از آنان فرق نگذاشتهاند ، به زودى [ خدا ] پاداش آنان را عطا مىكند ، و خدا آمرزنده مهربان است » .
فعل « يُؤْتِيهِمْ » به دو وجه « يُؤْتِيهِمْ » و « نُؤتِيهِم » قرائت شده است :