« عَنْهَا » را به مرجع نزديكتر « الشَّجَرَةَ » برگردانيم ، قرائت « فَأَزَلَّهُمَا » تائيد مىشود : « فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ بسبب الشَّجَرَةَ » .
به علاوه در « أزَلَّ » معناى زوال هم نهفته است ؛ زيرا « أزَلَّ » به معناى لغزش همراه با زوال است . واژه « أزَلَّ » ذهن را به دو معناى لغزش و اخراج سوق مىدهد و كلمه « فَأَخْرَجَهُمَا » در ادامه آيه ، معناى نهفته اخراج در فعل « أزَلَّ » را تأكيد مىكند .
2 .
( أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلى قَرْيَةٍ وَ هِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيِي هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ وَ شَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَ انْظُرْ إِلى حِمارِكَ وَ لِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ كَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ )
( بقره : 259 )
« يا چون آن كس كه به شهرى كه بامهايش يكسر فرو ريخته بود ، عبور كرد [ و با خود مى ] گفت : « چگونه خداوند ، [ اهلِ ] اين [ ويرانكده ] را پس از مرگشان زنده مىكند ؟ » . پس خداوند ، او را [ به مدت ] صد سال ميراند . آن گاه او را برانگيخت ، [ و به او ] گفت : « چقدر درنگ كردى ؟ » گفت : « يك روز يا پارهاى از روز را درنگ كردم . » گفت : « [ نه ] بلكه صد سال درنگ كردى ، به خوراك و نوشيدنىِ خود بنگر [ كه طعم و رنگِ آن ] تغيير نكرده است ، و به درازگوش خود نگاه كن [ كه چگونه متلاشى شده است . اين ماجرا براى آن است كه هم به تو پاسخ گوييم ] و هم تو را [ در مورد معاد ] نشانهاى براى مردم قرار دهيم . و به [ اين ] استخوانها بنگر ، چگونه آنها را برداشته به هم پيوند مىدهيم سپس گوشت بر آن مىپوشانيم . » پس هنگامى كه [ چگونگىِ زنده ساختن مرده ] براى او آشكار شد ، گفت : « [ اكنون ] مىدانم كه خداوند بر هر چيزى تواناست » .
فعل « نُنشِزُهَا » به دو وجه « نُنشِزُهَا » و « نُنشِرُهَا » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « نُنشِزُهَا » با زاء است ( ابن الباذش ، 1403 ق ، ج 2 ، ص 611 ) . « نُنشِزُهَا » به معناى « نرفعها » است . در قرائت « نُنشِزُهَا » خداوند سبحان كيفيت جمع