خداوند افزايش يابد » بنابراين ، مفهوم و معنايى كه از آيه برداشت مىشود با اعطاى مال تناسب بيشترى دارد . پس قرائت « آتَيْتُم » به معناى اعطاء هماهنگ با سياق كلام است همچنين واژه « آتَيْتُم » در جمله دوم آيه خود دليلى بر قرائت « آتَيْتُم » در ابتداى آيه است .
2 .
( وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِكَ فَإِنْ أَرادا فِصالًا عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وَ تَشاوُرٍ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَكُمْ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ )
( بقره : 233 )
« و مادران [ بايد ] فرزندان خود را دو سال تمام شير دهند . [ اين حكم ] براى كسى است كه بخواهد دوران شيرخوارگى را تكميل كند . و خوراك و پوشاك آنان [ مادران ] ، به طور شايسته ، بر عهده پدر است . هيچ كس جز به قدر وسعش مكلف نمىشود . هيچ مادرى نبايد به سبب فرزندش زيان ببيند ، و هيچ پدرى [ نيز ] نبايد به خاطر فرزندش [ ضرر ببيند ] . و مانند همين [ احكام ] بر عهده وارث [ نيز ] هست . پس اگر [ پدر و مادر ] بخواهند با رضايت و صوابديد يكديگر ، كودك را [ زودتر ] از شير بازگيرند ، گناهى بر آن دو نيست . و اگر خواستيد براى فرزندان خود دايه بگيريد ، بر شما گناهى نيست ، به شرط آنكه چيزى را كه پرداخت آن را به عهده گرفتهايد ، به طور شايسته بپردازيد . و از خدا پروا كنيد و بدانيد كه خداوند به آنچه انجام مىدهيد بيناست » .
فعل « آتَيْتُم » به دو وجه « آتَيْتُم » و « أتَيْتُم » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « آتَيْتُم » با مد است ( دانى ، 1930 ق ، ص 81 ) . قرائت مشهور به معناى « أعطَيتُم » است يعنى « إذا سلمتم إلى الأم أجرتها به مقدار ما أرضعت » ( ماوردى ، 1402 ق ، ج 1 ، ص 252 ) . طرفداران اين وجه از قرائت عبارت « إِذَا سَلَّمْتُم » را علت اختيار قرائت خود دانسته و معتقدند تسليم تنها با إعطا صورت مىگيرد ( ابن زنجله ، 1402 ق ، ص 137 ) . همچنين اينان به