و واجب است اقرار به جميع آن چيزى كه نبىّ - صلّى اللّه عليه و آله - به آن آمده است ؛ و علم ما به چيزى كه پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - به آن آمده است ، به طريق تواتر است .
تنبيه : بدانكه تصديق به آن چيزى كه نبىّ - صلّى اللّه عليه و آله - آمده است به آنچيز ، به قلب و لسان لازم است ، كه مراد به آن « 1 » ايمان شرعى است ؛ و تصديق به قلب فقط كافى نيست « 2 » در تحقّق « 3 » ايمان ، چنانچه قول اللّه تعالى دالّ است بر اين :
وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا
. « 4 » حقّ - سبحانه و تعالى - ثابت كرد از براى كفّار استيقان را - كه آن تصديق به قلب است - پس تصديق به قلب ايمان نيست و اين بديهى است كه تصديق به زبان نيز كافى نيست در تحقّق « 5 » ايمان بدون تصديق قلبى ؛ و بر اين نيز قول اللّه تعالى دالّ است :
قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَ لكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا
« 6 » ؛ بتحقيق كه اللّه تعالى نفى ايمان از اعراب كرد با اينكه « 7 » اقرار لسانى متحقّق بود . « 8 »
و نيز واجب است اقرار به آنچه نبىّ - صلّى اللّه عليه و آله - به آن آمده است .
جهت آنكه ثابت است « 9 » عصمت آن حضرت - صلّى اللّه عليه و آله - و واجب است متابعت آن حضرت - صلوات اللّه عليه - و انكار چيزى از آنچه نبىّ - صلّى اللّه عليه و آله - خبر داده است ، كفر است .
هامش
( 1 ) . س : - آن .
( 2 ) . س : است .
( 3 ) . س : تحقيق .
( 4 ) . « و آن را بهسبب ستم و سركشى انكار كردند در حالىكه آنرا در دل باور داشتند . » نمل / 14
( 5 ) . س : تحقيق .
( 6 ) . « اعراب مىگويند ايمان آورديم . بگو شما ايمان نياوردهايد ، بگوييد اسلام را پذيرفتهايم . » حجرات / 14
( 7 ) . س : بانكه .
( 8 ) . امام على ( ع ) درباره حقيقت ايمان مىفرمايد : « الايمان معرفة بالقلب و اقرار باللسان و عمل بالاركان » ؛ يعنى « ايمان پذيرش قلبى ، اقرار زبانى و عمل كردن با اعضا و جوارح است » ر . ك : نهج البلاغه ، حكمت 218 .
( 9 ) . س : - است .