اعلى تعليقهء مطاعه كه به سرفرازى فدوى « 1 » شرق صدور يافته زيارت نمودم و از نصايح و مواعظ شافيهء مرقومه اميد است بهرهمند بوده باشم و تمام اميدوارى بنده همين است كه گاهگاه سرافرازم فرمايند .
اشاره فرموده بودند اميدها دربارهء فدويان [ يعنى فرزندان خويش ] داشتهاند ، خاب الظّنّ و الامر . . . خدا گواه است حركات و سكنات و رفتار و معاشرت خود را گمان ندارم جزئى مخالف وضع و وظيفهء خود و سليقهء حضرت عالى باشد . تمام معاشرت بنده با صلحاء اهل علم و طلاب متدين است . با اهل دنيا و ديوانيان به هيچوجه معاشرت نداشته و ندارم . صدق عرايض را خوب است از اشخاص متدين محلّ وثوق تحقيق فرماييد . . . همواره التماس دعا دارم و اميدوارم از توجهات و انفاس قدسيه ، اصلاح جميع حالات بشود . . .
در كلمات قصار سيد « 2 » نيز مىخوانيم كه : قرب السلطان بعد الرحمن . يعنى ، نزديكى به پادشاهان ، دورى از خداوند را درپى دارد .
بر اثر همين نصايح و توصيههاى سيد به فرزندانش بود كه وقتى قرار شد جنازهء شكوه السلطنه ( مادر مظفر الدين شاه ) در 12 ربيع الاول 1323 ق توسط اردويى به رياست شيخ الاسلام قزوينى ، از تهران به نجف انتقال يابد و به اين مناسبت مقرّر شد به علما و بستگان نزديك آنها از سوى شاه انگشتر خلعت بدهند ، سيد احمد و نيز برادرش آقا سيد على ( كه آن زمان در تهران مىزيست ) از قبول انگشتر اهدايى امتناع ورزيده و به شخص واسطه جواب داده بودند « كه ما بدون اذن » پدر ، هديهء شاه را « قبول نخواهيم كرد ، پس بهتر اين است ببرند همان نجف » . « 3 »
بىجهت نبود كه ميرزا ابو القاسم امام جمعهء مشهور تهران در آن روزگار ، در نامهء تسليت فوت سيد حسن ( فرزند سيد ) به ايشان ( مورخ 24 صفر 1324 ق ) با اشاره به سيد احمد و سيد على كه در تهران اقامت داشتند مرقوم داشت كه : « . . . خداوند وجود محترم حضرت حجة الاسلام عالى مد ظله . . . و در زير سايهء مبارك وجودهاى شريفهء ساير آقازادگان خودم سلمهم اللّه تعالى را محفوظ و سالم بخواهد كه در حقيقت مايهء روشنايى چشم همهء دوستان هستند ، خاصه نورين نيّرين ، علمين عالمين عاملين
هامش
( 1 ) . در اصل : فدى .
( 2 ) . مندرج در : الكلم الجامعة و الحكم النافعة ، گردآورى شيخ محمد حسين آل كاشف الغطاء .
( 3 ) . نامهء سيد احمد به پدر ، مورخ 6 ربيع الاول 1323 .