الاب فالام احقّ به من العصبة و ان وجد الاب من يرضعه باربعة دراهم و قالت الام لا ارضعه الا بخمسة دراهم ، فان له ان ينزعه منها الا أن رأى ذلك خير إله و أرفق به ان يترك مع امه « 1 » .
سند روايت : ابوعلى اشعرى همان احمد بن ادريس است كه ثقه است ، حسن بن على كوفى هم كه نوه عبدالله بن مغيره است كه دربارهاش « ثقة ثقة » گفتهاند ، عباس بن عامر قصبانى هم ثقة است ، داود بن حصين هم ثقه است ، اگر چه در مورد واقفى بودنش اختلاف هست ؛ شيخ او را از واقفه شمرده است ، ولى نجاشى چنين نكرده است و بعيد نيست كه جزو كسانى باشد كه بعداً برگشتند ، در هر حال چون عقيده ما اين است كه عباس بن عامر قصبانى قبل از وقف از داود بن حصين اخذ حديث كرده است ، روايت صحيحه مىشود .
معناى روايت : اولًا روايت در مورد قبل از طلاق است ، ثانياً : در مورد « مادام الولد فى الرضاع » دو وجه محتمل است : يكى اينكه مقصود خصوص زمان شير دادن باشد . دوم اينكه مقصود همان دو سالى باشد كه بچه به حسب متعارف معمول در آن مدت در حال شير خوردن است و ثالثاً : در مورد « فهو بين الابوين بالسوية » بعداً خواهيم گفت كه اختصاص حضانت در اين مدت به مادر منافاتى با اين تعبير ندارد . و رابعاً : ظاهر عبارت « فان له ان ينزعه منها » اين است كه مىتواند بچه را بگيرد و به ديگرى بسپارد كه نگهدارى كرده و به او شير بدهد ، نه اينكه در مواقع شير دادن به ديگرى بدهد و بعدش به مادر بگرداند .
2 - « تفسير عياشى » داود بن الحصين عن ابى عبدالله عليه السلام و ذكر نحوه الا ان فيه :
فان له ان ينزعه منها الا ان ذلك أخير له و أرفق به ان يترك مع امه . « 2 » تفاوت معناى اين نقل با نقل كلينى رحمه الله در اين است كه طبق نقل كلينى مىفرمايد : اگر ديد كه با مادرش باشد بهتر است در اين صورت بگذارد پيش مادرش بماند ، ولى طبق نقل
هامش
( 1 ) - جامع احاديث الشيعه 26 : 513 . الباب 58 من ابواب احكام الاولاد ، الحديث 1
( 2 ) - جامع احاديث الشيعه 26 : 514 ، الباب 58 من ابواب احكام الاولاد ، ذيل الحديث 1