8 / 9 / 1383 يكشنبه درس شمارهء ( 693 ) كتاب النكاح / سال هفتم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس اين جلسه :
در اين جلسه با نقل روايات متعارضى كه در زمينه حكم ارث در عقد منقطع وارد گرديده ، وجه جمعى را كه مرحوم شيخ بين آن روايات متعارض بيان فرموده ، طرح و آن را مورد تأييد قرار مىدهيم . سپس با طرح مسأله « تقدير الاجل اليهما » احتمال مرحوم علامه مبنى بر مثال بودن « طلوع شمس تا زوال » براى حد اقل اجل در كلام ابن حمزه را نادرست شمرده و با بيان توجيهاتى براى آن ، توضيحاتى نيز درباره مسأله مورد بحث ارائه خواهيم كرد .
* * *
الف ) نقل و بررسى بعضى از روايات ارث در عقد انقطاعى براى استفاده در مسأله لزوم ذكر اجل
سه روايت درباره حكم ارث در متعه وارد شده است . اين روايات گرچه در زمينه مسأله اجل در متعه نيست ، ليكن تا حدودى به آن ارتباط دارد و تحقيق در آنها نيز ما را از بررسى در مبحث مربوط به خود آن روايات بىنياز خواهد كرد .
مفاد اين روايات در سه حكم يا سه نظريه زير خلاصه مىشود :
1 - در عقد انقطاعى مطلقا ارث برده نمىشود .
2 - طبعاً ارث برده نمىشود مگر آنكه ارث در عقد شرط شود .
3 - طبعاً ارث برده مىشود مگر آنكه عقد مشروط به سقوط ارث باشد .
مفاد يكى از اين سه روايت به حسب ظاهر ابتدايى موافق نظريه اول است . با