النكاح ، و ما كان بعد النكاح فهو جايز « 1 » .
3 - موثقه محمد بن مسلم قال : سمعت ابا جعفر عليه السلام يقول : فى الرجل يتزوج المرأة متعة ، انهما يتوارثان اذا لم يشترطا ، و انما الشرط بعد النكاح « 2 » .
مرحوم مجلسى خواسته است بگويد كه مفاد اين روايات اين است كه اگر شرطى را در گفتگو قرار گذاشتند ، بايد آن را در عقد ذكر بكنند ، و الا كالعدم است و عقد صحيح مىشود ، و وقتى كه شرط كالعدم شد ، عقد هم عقد دائم مىشود .
جواب استاد مد ظله از استدلال مذكور
به نظر مىرسد كه مستفاد از اين روايات كه مىگويند كه ، شرط قبل از عقد به درد نمىخورد و شرط بايد در ضمن عقد دوباره ذكر شود ، اين است كه استصحاب شرط بودن در سابق و تعلق رضايت به آن ، در اينجا فايدهاى ندارد ، چرا كه لحن روايات اين است كه شرطهايى را كه قبل از نكاح شرط كردهاند ، اگر بعد از نكاح اجازه دهد و شرطيتش را بپذيرد ، نافد مىشود و الا نفوذى نداشته و با نكاح از بين مىروند .
اشاره به ضعف سند روايت اول
البته روايت اولى كه مطرح شده ، در سندش سليمان بن سالم است كه راه صحيحى براى اثبات وثاقت او وجود ندارد ، مگر اينكه كسى اين نظر را در مورد اصحاب اجماع بپذيرد كه ايشان فقط از ثقات روايت مىكنند ، كه در اين صورت ، با توجه به اينكه يونس بن عبد الرحمن كه از اصحاب اجماع است در يك مورد از سليمان بن سالم روايت كرده است ، حكم به وثاقت او شده و سند روايت تبديل به موثقه مىشود .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، ابواب متعه ، باب 19 ، حديث 2 ، ج 14 ، ص 469 .
( 2 ) - وسائل الشيعة ، ابواب متعه ، باب 19 ، حديث 2 ، ج 14 ، ص 469 .