7 / 9 / 1383 شنبه درس شمارهء ( 692 ) كتاب النكاح / سال هفتم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس اين جلسه :
در اين درس ابتداء در مورد مفهوم متعه در روايات و بررسى استدلال به دو روايت ، ابان بن تغلب و هشام بن سالم بحث شده و در انتهاء مسأله حكم ارث در عقد انقطاعى مورد بررسى قرار مىگيرد .
* * *
مقصود از « متعه » در روايات
مستفاد از روايات اين است كه در معناى متعه - همان طورى كه صاحب انوار الفقاهة نيز قائل است - انقطاعى بودن اخذ نشده است ، چرا كه ايشان متعه را به عنوان اينكه زن يك متاعى است كه انسان از آن منتفع مىشود ، معنا مىكند . و اين يك معناى جامعى بين عقد دائم و منقطع است . و مىگويد كه شرع در صحت متعة اجل را شرط نموده است ، يعنى اين مصداق از مصاديق آن را موضوع براى احكام خاصى قرار داده است ، لكن به نظر ما - آن طورى كه قبلا بيان شد - متعه در عرف متشرعه يك عقد ديگرى در قبال عقد معمولى يا رسمى متعارف است كه احكام خاصى از قبيل نبودن ارث ، نفقه و مانند آنها براى آن قرار داده است .
به هر حال ؛ چنين استظهارى از روايات كه متعه از نظر مفهوم مساوق با منقطع باشد ، درست نيست . بلكه از روايات استفاده مىشود از نظر مفهوم نسبت به خصوصيت انقطاع ، لابشرط است ، اگر چه در تعيين مصداق مقصود از مفهوم عام و