كرديم كه از طرق عامه روايت شده و از اماميه ، ابو الفتوح رازى آن را نقل كرده و قاعدةً از كتب عامه اخذ كرده است .
همين روايت را دعائم الاسلام از حضرت صادق عليه السلام نقل مىكند كه حضرت اين قضيه كه بين حضرت باقر عليه السلام و دختر حنظله بوده را نقل كردهاند .
روايت پنجم : محمد بن يعقوب عن عدة من اصحابنا عن سهل بن زياد و عن محمد بن يحيى عن أحمد بن محمد بن عيسى عن احمد بن محمد بن ابى نصر عن عبد الله بن سنان [ روايت صحيحه است و اين طريق در كافى مكرر آمده است ، اين ، طريق كلينى به كتاب بزنطى است ] قال : سألت أبا عبد الله عليه السلام عن قول الله عزّ و جلّ :
وَ لكِنْ لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفاً وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكاحِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتابُ أَجَلَهُ
[ عبد الله بن سنان از معناى آيه سؤال مىكند ] قال : السرّان يقول الرجل موعدك بيت آل فلان ثم يطلب اليها ان لا تسبقه بنفسها اذا انقضت عدتها [ حضرت مىفرمايد : اينكه مرد بگويد : قرار ما در فلان مكان باشد و بعد هم به او بگويد : وقتى عده تمام شد براى ازدواج با ديگرى تصميم نگير . بنابراين مواعده سرى منهى عنه اين است . ]
قلت : فقوله :
« إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفاً »
قال : « هو طلب الحلال من غير ان يعزم عقدة النكاح حتى يبلغ الكتاب أجله « 1 » » [ راوى سؤال از عزم عقده نكاح مىكند و ظاهر جواب حضرت اين است كه شخص تصميم نگيرد كه عقد نكاح را قبل از تمام شدن عده جارى كند . و سخن او اين باشد كه ما كار حلال انجام مىدهيم و خارجاً همچنين عقد و تصميمى قبل از اتمام عده انجام نگيرد ]
صاحب جواهر از طلب الحلال در اين روايت اين طور برداشت كرده كه مراد از تعريضى كه در آيه تجويز شده ، تعريض مقابل تصريح نيست . مواعده منهى عنه اين است كه طلب الحرام شده باشد ، اما اگر طلب حلال [ نكاح ] شده باشد و در آن وقت عقدى اجرا نشود و مباشرت محرمى نيز واقع نشود و صرف خطبه و خواستگارى
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، كتاب النكاح ، باب 37 من ابواب ما يحرم بالمصاهرة ، حديث 1