و ما اين مطلب را مىافزاييم كه علاوه بر اتحاد اين دو در شاگرد ، در استاد نيز اشتراك دارند ، چه دو استاد اصلى شيخ صدوق كه از وى بسيار روايت مىنمايد و بيش از همه در امر حديث بر آنها تكيه دارد پدر وى على بن بابويه و محمد بن الحسن بن الوليد مىباشد و اين هر دو از مشايخ اصلى ، ابن قولويه بوده كه در كامل الزيارات روايات بسيارى از آنها نقل كرده است ، بنابراين با توجه به اين كه جعفر بن محمد بن قولويه در طبقه صدوق مىباشد نبايد وى را استاد شيخ صدوق دانسته ، با جعفر بن محمد بن مسرور يكى بينگاريم ، بلكه ابن قولويه كسى است و ابن مسرور كسى ديگر .
2 - نقد كلام قاموس الرجال توسط استاد مد ظله
اين سخن از جهات چندى مورد اشكال است .
اولًا : اين كه گفته شده كه شيخ صدوق از ابن قولويه روايتى ندارد ، مطلب صحيحى نيست ، شيخ صدوق در كتاب فضائل رجب عمل ام داود را از جعفر بن محمد بن قولويه نقل مىكند .
آرى مىتوان چنين استدلال كرد كه روايت شيخ صدوق از جعفر بن محمد بن قولويه نادر است و از جعفر بن محمد مسرور بسيار ، بنابراين بايد اين دو ، دو نفر باشند ، ولى اين كلام نيز ناتمام است . چه روايت شيخ صدوق با تعبير « ابن قولويه » هر چند نادر است ، ولى نمىتوان گفت كه روايت وى از صاحب كامل الزيارات و شخصى كه واقعاً ابن قولويه بوده نادر است . چه اثبات اين ادعاء منوط به اثبات عدم اتحاد ابن قولويه و ابن مسرور است ، لذا با اين امر نمىتوان عدم اتحاد آن دو را اثبات كرد .
آرى اين سؤال پيش مىآيد كه چرا شيخ صدوق ، غالباً از وى با تعبير ابن قولويه نام نمىبرد بلكه با تعبير ابن مسرور روايت مىكند ، پاسخ اين سؤال اين است كه لازم نيست تعبير همه افراد از يك شخص يكسان باشد ، درباره برخى افراد تعابير