( يروى الصبى و ينام ) جزء روايت باشد و محتمل است كه اضافه شده باشد .
خلاصه تعابيرى كه در اين روايات به كار رفته ، با رضاع يوم و ليله يك نحوه تنافى دارد . اكنون ببينيم جمع بين اين ادلّه چه مىشود . وجهى كه براى جمع به نظر مىرسد اين است كه زنهايى كه شير مىدهند به طور متعارف داخل در يكى از اين دو دستهاند : يا مثل مادر و دايه و كنيزند كه به طور معمول مدتهاى زيادى شير مىدهند و يا اينكه به طور اتفاقى در يك مجلسى مثلًا يك رضعه يا دو رضعه شير مىدهند . با توجه به اينكه بسيارى از اهل سنّت يك رضعه و دو رضعه را هم موجب نشر حرمت مىدانند ، اين روايات در ردّ آنها مىگويند كه نه ، اين مقدار كافى نيست ، بلكه شير دادن توسط مادر و دايه و مانند اينها موجب نشر حرمت است البته نه به اين لحاظ كه اينها مدت زيادى مثلًا يك سال شير مىدهند تا نتيجه بگيريم كه يك سال معتبر است ، بلكه به اين لحاظ كه اين افراد حدّ اقلّ رضاع ( مثلًا پانزده رضعه يا يك شبانه روز ) را كه در روايات ديگر تعيين شده واجد هستند و اما غير اين افراد معمولًا واجد حد اقل رضاع نيستند و جزء همان دسته اول قرار مىگيرند كه بيش از يك يا دو يا سه رضعه شير نمىدهند ، چون يك شبانه روز به طور مرتب شير دادن توسط غير مادر و دايه و مانند آن يك امر متعارفى نيست .
روايت فقه رضوى « و الحدّ الذي يحرم به الرضاع ممّا عليه عمل العصابة - دون كلّ ما روى فانّه مختلف - ما انبت اللحم و قوىّ العظم و هو رضاع ثلاثة ايام متواليات او عشر رضعات متواليات ( محرزات مرويّات بلبن الفحل ) و قد روى مصّة و مصّتين و ثلاث » « 1 »
قيد « محرزات » ( يعنى مقطوع بودن و مشكوك نبودن ) در بعضى از نسخ وجود ندارد . در اين روايت ، رضاع سه روز متوالى را يكى از ملاكهاى نشر حرمت قرار داده ،
هامش
( 1 ) - همان منبع ، ح 24 .