1 - « على ابن الحسن بن فضال عن يعقوب بن يزيد عن ابن ابى عمير عن عبيد بن زراره عن ابى عبد الله ( عليه السلام ) قال : سمعته يقول : عشر رضعات لا يحرّمن شيئاً « 1 » »
2 - « على ابن الحسن بن فضال عن اخويه عن أبيهما عن عبد الله بن بكير عن ابى عبد الله ( عليه السلام ) قال : سمعته يقول : عشر رضعات لا تحرّم « 2 » » .
وجه دلالت اين دو موثقه همچنان كه وى در مسالك فرموده ، بدين شكل است كه اين 2 روايت بالمطابقه نشر حرمت به وسيله 10 رضعه را باطل مىكند و چون اجماع بر اين است كه اگر ده رضعه نشر حرمت نكرد بين 10 تا 15 و بالاتر از 15 رضعه ملاكى وجود ندارد ، پس اين دو روايت بالملازمه دلالت بر نشر حرمت به وسيله 15 رضعه مىكند . و علت اينكه ايشان تعبير به قريب من الضعف براى دو موثقه مذكور نموده اين است كه امثال شهيد ثانى ( رحمه الله ) موثقات را كافى نمىدانند .
اشكال بر مرحوم شهيد ثانى :
مىگوييم اگر اين 2 موثقه را از ادله دال بر نشر حرمت به وسيله 15 رضعه گرفتيم و به خاطر موثقه بودن آنها را ضعيف داشتيم ، صحيحه على ابن رئاب « 3 » كه داراى همين مضمون است كه ديگر موثقه نيست كه بتوان آن را قريب من الضعف دانست « 4 » .
بررسى روايات و جمع بين آنها :
آيا بين رواياتى كه دال بر نشر حرمت به وسيله 10 رضعه بود و روايت زياد ابن
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، باب 2 از ابواب ما يحرم بالرضاع ، ج 3 و 4 .
( 2 ) - وسائل الشيعة ، باب 2 از ابواب ما يحرم بالرضاع ، ج 3 و 4 .
( 3 ) - وسائل الشيعة ، باب 2 از ابواب ما يحرم بالرضاع ، ج 2 .
( 4 ) - البته شهيد ثانى ( رحمه الله ) عبارت ضعيف و قريب من الضعيف را در توجيه كلام شهيد اول كه نشر حرمت به وسيله عشر را قايل است بيان مىكند و الّا خود ايشان بعد از آن مىفرمايد « و فيه نظر » و ادله دال بر نشر به وسيله عشر را غير تام مىداند و در آخر مراجعه به صحيحه على ابن رئاب نموده و با بيانى قايل به نشر به وسيله 15 رضعه مىشود - مقرّر .