وظيفه مربوط به خود عمل مىكند از التزام خود برنگشته باشد : اين بناى عقلاء خصوصاً در گذشته كه بين دو كشور قرارداد منعقد مىشد و بين ايجاب و قبول هفتهها و ماهها فاصله مىافتاد ، شاهد بر اين است كه در فرض سوم هم مانند فرض اول ، عقد صحيح است و وجهى براى بطلان نيست . و معيار در هر دو فرض اين است كه هنگامى كه ركن دوم توسط شخص انجام مىشود ، اجراكننده ركن اول از التزام خود عدول نكرده باشد و به اين وسيله التزام دوم به التزام اولى مرتبط مىگردد . علامه حلى نيز مثالى زدهاند كه نشان دهنده عدم اشتراط استمرار در صلاحيت و اهليت متعاقدين به نظر ايشان است . ايشان اين گونه مثال مىزنند كه واسطهاى به كسى مىگويد دختر خود را به عقد زيد درآور و او نيز مىگويد زوّجت بنتى من زيد با اينكه اصلًا زيد متوجه نيست كه پدر دختر يكى از دو ركن عقد را انجام داده است ، بعداً واسطه ، ما وقع را براى زيد نقل مىكند و او نيز ركن ديگر عقد را جارى مىكند . در اين مثال با اينكه موقع اجراى ركن اول ، عاقد دوم و طرف دوم عقد واجد صلاحيت نبوده و اصلًا نشنيده و صلاحيت تخاطب نداشته ولى بعد مىشنود ، در اين مثال علامه حلى مىفرمايند كه عقد صحيح است . « * و السلام * »
كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحة 3496
مساهمون: السيد موسى الشبيري الزنجاني
ص٣٤٩٦