24 / 7 / 1380 سهشنبه درس شمارهء ( 349 ) كتاب النكاح / سال چهارم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس اين جلسه :
در اين جلسه درباره اشتراط تنجيز در صيغه نكاح بحث مىكنيم . نخست به بررسى مسأله از جهت عقلى پرداخته و مىگوييم بطلان تعليق انشاء و صحت تعليق متعلق منشأ ، مسلّم است ، در مورد تعليق منشأ كه محل بحث مىباشد به نظر ما از جهت عقلى مشكلى نيست ، هيچ مانعى ندارد كه قضيه تعليقيه انشاء شود و نيز لازم نيست ظرف انشاء با ظرف منشأ يكى باشد ، در ادامه به بررسى مسأله از جهت تحقق اجماع پرداخته ، صورتهاى مختلف مسأله را مطرح ساخته ، دليل مرحوم آقاى خويى درباره بطلان تعليق را ذكر مىكنيم كه تعليق را عرفاً مستنكر دانستهاند و در پاسخ اين دليل مىگوييم كه اولًا ، تعليق در عرف عام استنكارى ندارد و اگر بر فرض تعليق مورد تقبيح عقلاء باشد به معناى بطلان آن در نزد عقلاء نيست همچون عقد سفهايى كه به عقيده مرحوم آقاى خويى ، صحيح مىباشد . امضاء شرع هم تمام عقود صحيح عقلايى را شامل مىگردد .
* * *
الف ) بررسى حكم تعليق در عقد نكاح از جنبه عقلى :
مسأله تعليق در عقود دو گونه بحث دارد ، يك بحث از جنبه عقلى و يك بحث از جنبه نقلى و تتبعى .
از جهت عقلى مسأله ، بايد دانست كه تعليق در سه مورد مطرح است : 1 - تعليق انشاء 2 - تعليق منشأ 3 - تعليق متعلق منشأ . تعليق انشاء مسلماً باطل است . تعليق متعلق منشأ ، مسلماً صحيح است و بحث در تعليق منشأ است كه آيا صحيح است يا خير ؟