2 ) توضيح مسأله :
علّامه حلّى رحمه الله در تذكرة فرموده است : يكى از شرايط صحت عقد نكاح ، اتحاد مجلس ايجاب و قبول است . لذا در صورتى كه يك طرف ايجاب را بگويد و طرف ديگر غايب باشد و پس از آنكه خبر را به او رساندند ، قبول كند ، اين عقد صحيح نيست .
مرحوم سيد مىفرمايد : در مثال كه ايشان مطرح كرده حق با ايشان است ، اما وجه عدم صحّت عقد ، تعدّد مجلس ايجاب و قبول نيست ، آن طور كه ايشان مىخواهد بفرمايد ، بلكه وجه آن فصل طويل بين ايجاب و قبول و فوات موالات است و يا مىتوان گفت وجه بطلان اين است كه در صحّت عقد ، معتبر است كه معاقده و معاهده صدق كند و در زمانى كه مخاطبه در كار نيست ، معاقده و معاهده صدق نمىكند ، و الّا اگر فرضى را تصوير كنيم كه از نظر فصل طويل و عدم مخاطبه مشكلى در كار نباشد ، تعدّد مجلس فى حدّ نفسه مضرّ نيست . مثل اينكه هر يك از طرفين عقد در خانه خودش نشسته باشند ولى به سبب نزديك بودن اتاقها صداى يكديگر را مىشنوند و فصل طويل بين ايجاب و قبول هم در كار نباشد . پس اتحاد مجلس عقد ضرورتى ندارد . « 1 »
ب ) اشتراط تنجيز در عقد نكاح :
1 ) متن عروة :
مسأله 11 : « و يشترط فيه التنجيز كما فى ساير العقود فلو علّقه على شرطٍ او مجيء زمان بطل . نعم لو علّقه على امرٍ محقق معلوم كأن يقول « ان كان هذا يوم الجمعه زوّجتك فلانة » مع علمه بانّه يوم الجمعه صحّ و اما مع عدم علمه فمشكل »
هامش
( 1 ) در حدود بيست و چند سال پيش ، يكى از رفقا كه در حادثه تصادف همسر و چند تا از اولادش را از دست داده بود در نيمه شب اول ماه رمضان به اين جانب تلفن زد و به من وكالت داد كه خواهر آن زن متوفّى را به عقد ايشان درآوريم . سپس با همديگر ايجاب و قبول را از پشت تلفن و با وجود مسافت زياد خوانديم .