جملهاى خبرى مطابق سؤال در تقدير خواهد بود . وقتى بپرسد آيا خودت را به ازدواج من درآوردهاى و او بگويد آرى ، به معناى اين است كه « آرى خود را به ازدواج تو در آوردهام » حال اگر كسى بخواهد اين كلمه را كه پس از استفهام كلمهاى خبرى در مقام انشاء به كار ببرد ، عرف آن را مجاز مستنكر مىداند .
ولى به نظر ما اين گونه استعمالات ، مستنكر نيست . همان گونه كه گاهى استفهام از ماضى ، سؤال از وقوع امرى است ، گاهى نيز در مقام درخواست و كنايه از طلب انشاء مىباشد . وقتى مىپرسد آيا خودت را به ازدواج من درآوردى ؟ كنايه از اين است كه خودت را به ازدواج من درآور ، در اين صورت اگر او در مقام انشاء بگويد « نعم » جملهء محذوف همانا انشاء تزويج است نه اخبار از آن ، مثل اين كه در مقام طلب انشاء مىپرسد . آيا بالاخره اين كتاب را به من بخشيدى ؟ كه كنايه از اين است كه آيا آن را به من مىبخشى يا نه ؟ نه اين كه سؤال از وقوع بخشش در زمان گذشته بكند . و چون اين گونه تعبيرات مستنكر نيست بلكه رائج و متعارف است ، ايجاب با آن صحيح مىباشد . البته احوط استحبابى عدم اكتفا به آن است .
4 ) حكم لحن و غلط در صيغهء عقد :
متن عروه مسأله 6 : « اذا لحن فى الصيغة فان كان مغيراً للمعنى لم يكف و ان لم يكن مغيراً فلا بأس به اذا كان فى المتعلقات و ان كان فى نفس اللفظين - كأن يقول : ( جوّزتك ) بدل ( زوّجتك ) فالاحوط عدم الاكتفاء به و كذا اللحن فى الاعراب » .
مرحوم سيد مىفرمايند : اگر صيغهء عقد نكاح را با الفاظ ملحون و مغلوط به طورى كه معنا و مفاد عرفى را تغيير دهد ادا كنند آن عقد صحيح نيست و اگر موجب تغيير در معنى نشود ، در صورتى كه آن غلط در متعلقات صيغه ( مانند مفعول به و جار و مجرور ) باشد اشكالى ندارد ، اما اگر غلطى كه مغير معنى نيست در خود لفظ ايجاب و قبول بود مثل اين كه به جاى « زوجتك » بگويد « جوّزتك » احوط عدم اكتفاء به آن است ، و همين تفصيل در مورد غلط اعرابى نيز جارى است .