8 / 7 / 1380 يكشنبه درس شمارهء ( 343 ) كتاب النكاح / سال چهارم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در اين جلسه ، به بررسى اين موضوع پرداخته مىشود كه آيا امر متقدم كفايت از قبول مقدم بر ايجاب مىكند يا خير ؟ در اين رابطه نظرات مرحوم آقاى حكيم و آقاى خويى مطرح و مورد نقد و بررسى قرار گرفته و نهايتاً نظر استاد مد ظله بيان خواهد گرديد .
* * *
الف ) كفايت امر متقدّم از ذكر قبول بعد از ايجاب :
بحث در اين رابطه بود كه آيا امر متقدّم ، بمنزلهء قبول مقدم بر ايجاب است يعنى اگر چنانچه مرد بگويد « زوّجنى فلانة » و آنگاه از ناحيهء زن تنها ايجاب خوانده شود ، عقد نكاح تحقق مىپذيرد و نيازى به اينكه پس از ايجاب زن ، دوباره مرد « قبلت » بگويد نيست ، يا اين كه امر متقدّم كفايت در انشاء قبول از ناحيهء مرد نمىكند ؟ دليل كفايت دو روايت سهل ساعدى و محمد بن مسلم بود اين دو روايت را مطرح نموديم و گفتيم كه مرحوم شهيد ثانى تمامى اشكالاتى را كه به روايت شده بود جواب دادهاند و لذا ايشان قائل هستند كه امر متقدّم ، خود يكى از مصاديق قبول است و بنابراين احتياجى به قبول پس از ايجاب نيست .
1 ) كلام مرحوم آقاى حكيم رحمه الله :
مرحوم آقاى حكيم نيز با اصل اين مطلب كه روايت سهل ساعدى و محمد بن مسلم دلالت بر كفايت امر متقدّم از قبول پس از ايجاب مىنمايد ، با مرحوم شهيد