7 / 7 / 1380 شنبه درس شمارهء ( 342 ) كتاب النكاح / سال چهارم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصه درس قبل و اين جلسه :
در جلسه گذشته اين بحث را مطرح كرديم كه آيا تقديم قبول بر ايجاب صحيح است يا خير ؟ و آيا مرد مىتواند در عقد نكاح متصدّى ايجاب شود و همچنين آيا اتيان عقد نكاح به لفظ امر صحيح است يا نه ؟
در اين جلسه ابتداء ، تتمهء بحث روز گذشته را ( كفايت انشاء نكاح به صيغهء امر ) دنبال كرده و مناقشات چهارگانه شهيد اول را طرح و اجوبهء شهيد ثانى به مناقشات مطروحه را نقل و مورد بررسى قرار خواهيم داد . « 1 »
1 - كفايت انشاء نكاح با « زوّجتكها » در پاسخ « زوّجنى فلانة »
براى كفايت امر « زوّجنى فلانة » به ضميمهء « زوّجتكها » از قديم به روايت سهل ساعدى استدلال شده است و با اين روايت قائل شدهاند كه مىتواند قبول نكاح صيغهء امر باشد و همچنين تقدم قبول بر ايجاب در نكاح جايز است . متن روايت را در جلسه گذشته نقل كرديم . مفاد روايت اين است كه سهل ساعدى به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله عرض مىكند كه شما اين زن را به من تزويج كنيد ( زوّجنيها ) پيامبر نيز با گفتن « زوجتك » صيغهء عقد را خواندهاند ، « زوّجتك » ايجاب و « زوّجنى » كه صيغهء امر است قبول مقدم است و همين مضمون در روايت صحيحهء محمد بن مسلم عن ابى جعفر عليه السلام نيز آمده است .
اين استدلالى است كه شيخ طوسى رحمه الله و تابعين ايشان كردهاند و شهيد اول با
هامش
( 1 ) تذكر : اعتذاراً ، در جزوه شمارهء 340 صفحهء 6 از سطر اول تا سطر نهم ( . . . به خاطر آن است ) اضافى است و بايد حذف گردد .