2 / 7 / 1380 دوشنبه درس شمارهء ( 339 ) كتاب النكاح / سال چهارم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در اين جلسه ، ابتدا پس از ذكر دو نكته : تعيين شارح كتاب مفاتيح فيض ، و ذكر رواياتى كه صيغهء طلاق و عتق را با جمله اسميه اجرا كردهاند ، به پىگيرى مسألهء جواز تقديم قبول بر ايجاب پرداخته ، با نقد كلام مرحوم آقاى خويى و با بيان اين كه در صحت انشاء عقد غير از توافق طرفين نيازى به تعيين موجب و قابل نيست و هر دو طرف مىتوانند موجب و اصيل باشند ، تقديم را بلامانع و در خصوص « قبلت » تفصيل صاحب مدارك را اختيار مىكنيم .
* * *
الف ) تذكر دو نكته راجع به درسهاى گذشته :
1 - در مباحث گذشته ، در بحث اعتبار عربيت در صيغهء نكاح به مرحوم وحيد بهبهانى نسبت داديم كه ايشان در شرح مفاتيح قائل به عدم اعتبار عربيت شدهاند ، مبناى نسبت ما ، كلام مرحوم نراقى در مستند بود . ايشان گفتهاند : « و اختاره [ عدم اعتبار العربيّة ] فى المفاتيح و شرحه » « 1 » شرح مفاتيح على وجه الاطلاق - همان طورى كه مرحوم آقاى شيخ آقا بزرگ نيز نوشتهاند - شرح وحيد بهبهانى است ، با مراجعه به شرح وحيد معلوم شد كه اين كلام از ايشان نيست چون وحيد فقط عبارات مفاتيح را شرح كرده است ، در بين شرحهاى ديگر مفاتيح ، دو شرح محتمل است كه مراد مرحوم نراقى باشد الف : شرح مرحوم شبّر كه تمام مفاتيح را شرح كرده است . ب :
هامش
( 1 ) مستند 16 / 94 .