كلام مرحوم صاحب مدارك رحمه الله :
مرحوم صاحب مدارك بيانى در محل كلام دارند كه با توجه به بيان ايشان ، نزاع تنها نزاع لفظى نخواهد بود بلكه اختلاف حكمى است . بيان ايشان اين است كه مىفرمايند : اگر لفظ « قبول » تنها و بدون ذكر متعلّق به كار برده شود بلا اشكال تقديم آن بر ايجاب جايز نيست ولى اگر متعلق قبول ذكر شود مثلًا بگويد « قبلت التزويج المتأخر » در اين صورت جواز تقديم قبول بر ايجاب محل خلاف است هر چند به نظر صاحب مدارك جايز است . حال بحث اين است كه اگر صيغه « اتزوجك » به كار رفت آيا مصداق براى ايجاب است يا مانند قبلت همراه با ذكر متعلق بوده مصداق قبول مقدمى است كه صحت آن محل خلاف است ؟
كلام مرحوم آقاى خويى رحمه الله :
مرحوم آقاى خويى قائل هستند كه « اتزوجك » چون از باب تفعّل است ، و هيأت تفعل به معناى قبول است لذا اين صيغه مثال براى قبول متقدم است ولى قبول بودن آن از هيأت تفعل استفاده مىشود بر خلاف « قبلت » كه ماده آن دلالت بر قبول دارد . پس بنابراين ، طبق نظر مرحوم آقاى خويى ، واقع قضيه اين است كه صيغهء « أتزوجك » مصداق قبول است . حال ديگران اسم آن را ايجاب مىگذارند ، آن حرف ديگرى است .
كلام مرحوم آقاى حكيم رحمه الله :
مرحوم حكيم بر خلاف آقاى خويى رحمه الله قائل هستند كه صيغه « اتزوجك » حقيقتاً ايجابى است كه مرد آن را خوانده است ، زيرا هر باب تفعّلى معنايش قبول مصطلح مورد بحث نيست . مراد از قبول مصطلح مورد بحث ما قبولى است كه در برابر ايجاب شخص ديگر واقع شود يعنى قابل رضايت خود را به اعتبار و انشائى كه طرف مقابل كرده است ابراز مىنمايد امّا « أتزوّجك » كه با آن علقهء نكاح اعتبار و انشاء مىشود ايجاب است نه قبول مصطلح .