3 ) نظر استاد مدّ ظله در مورد اشكال آقاى خويى رحمه الله :
اين اشكال آقاى خويى رحمه الله نسبت به بعضى از روايات محل بحث تمام است اما يكى از روايات ( روايت ابان بن تغلب ) ظاهرش همان مطلبى است كه صاحب شرايع و ديگران فهميدهاند . در اين روايت از حضرت سؤال مىكند كه در موقع عقد انقطاعى چه بگويم . حضرت مىفرمايد : بگو اتزوّجك متعةً به ضميمهء ذكر اجل و ساير شرايط . راوى مىپرسد : من حيا مىكنم كه مدّت را ذكر كنم . حضرت مىفرمايد : اگر مدّت را ذكر نكنى به ضرر خودت تمام مىشود . چون تمام احكام عقد دائم مترتب مىشود . ظاهر اين روايت آن است كه در همان مفروض كلام كه گفته « اتزوجك متعةً » اگر اجل را ذكر نكرد عقد دائم خواهد شد لذا صلاحيت اين تعبير كه عبارة اخراى لفظ « متّعت » است براى عقد دائم استفاده مىشود .
« محمد بن يعقوب عن على بن ابراهيم عن أبيه عن عمرو بن عثمان عن ابراهيم بن الفضل عن ابان بن تغلب و عن على بن محمد عن سهل بن زياد عن اسماعيل بن مهران و محمد بن اسلم عن ابراهيم بن الفضل عن ابان بن تغلب قال قلت لأبي عبد الله عليه السلام : كيف اقول لها اذا خلوتُ بها ؟ قال : تقول : أتزوجك متعة على كتاب الله و سنة نبيّه . لا وارثة و لا موروثة ، كذا و كذا يوماً . . . قلت : فانى استحيى أن أذكر شرط الايّام قال : هو اضرّ عليك قلت : و كيف ؟ قال : لأنك ان لم تشرط كان تزويج مقام و لزمتك النفقة فى العدة و كانت وارثاً . . . » « 1 »
منتهى اشكالى كه وجود دارد راجع به سند روايت است چون ابراهيم بن فضل در طريق آن واقع شده كه توثيق ندارد ، لذا اين روايت قابل استناد نيست .
4 ) استدلال ابن ادريس رحمه الله بر عدم كفايت لفظ « متّعت » :
بيان ابن ادريس آن است كه انقلاب عقد به عقد دائم در صورتى است كه با صيغهء انكحت يا زوّجت و مانند آن عقد كرده باشد و اجل را ذكر نكرده باشد ، اما اگر از صيغههاى ديگرى مثل متّعت استفاده كرده باشد اين صيغهها اصلًا صلاحيت
هامش
( 1 ) وسائل 21 / 43 و 47 ، ابواب متعه باب 18 ، ح 1 و باب 20 ، ح 1 .