27 / 6 / 1380 سهشنبه درس شماره ( 335 ) كتاب نكاح سال چهارم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصه درس قبل و اين جلسه :
در جلسه قبل درباره الفاظ صيغه نكاح سخن گفته ، بررسى كفايت لفظ « متعت » را در عقد دائم آغاز كرديم ، در اين جلسه ساير ادله عدم كفايت « متعت » را نقل و نقد مىكنيم ، در ضمن عدم تماميت اطلاق لفظى در باب صيغه نكاح را اثبات نموده ولى اطلاق مقامى را مىپذيريم ، همچنين اشاره مىكنيم كه از ادلهاى كه لفظ خاصى را براى نكاح ذكر كرده ، خصوصيتى فهميده نمىشود و مطلق لفظ ، ظاهر در انشاء مفاد تزويج - به تفاهم عرفى از اين روايات - كافى مىباشد .
در ادامه به بررسى اشتراط عربيت در صيغه نكاح پرداخته ، ادعاى اجماع در مسأله را ناتمام دانسته همچنين ساير ادله همچون انصراف عقود به عربيت و نبودن اطلاق در مسأله را نقد مىكنيم و در پايان عدم اشتراط عربيت را در صيغه نكاح نتيجه مىگيريم .
الف ) ادامه بررسى كفايت « متعت » در صيغه عقد دائم
1 - طرح ادله ( يادآورى و تكميل )
در جلسه قبل دو دليل بر عدم كفايت « متعت » در صيغه عقد دائم را نقل و نقد كرديم ، دليل اوّل : استعمال « متعت » در عقد دائم مجاز است و مجاز در صيغه عقود لازم كافى نيست ، ما صغراى قضيه را پذيرفته ولى كبراى آن را انكار ورزيديم .
دليل دوم : از روايات ، اعتبار لفظ خاصّ در صيغه نكاح استفاده مىگردد ، لذا بايد به قدر متيقن كه لفظ نكاح و زواج است اقتضاء كنيم .
در پاسخ اين دليل گفتيم كه اولًا : روايات ظهور در اين كه در مقام بيان صيغه نكاح باشد ندارد و ممكن است به الفاظ مقاوله ناظر باشد ، با عنايت به اين كه لازم است مفاد