تخطي إلى المحتوى الرئيسي

كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحة 3126

مساهمون:

ص٣١٢٦
45 روز يك حيض تعبير كرده‌اند . صاحب حدائق تمايل دارد كه مراد ، بعض الائمه عليهم السلام باشند و در نتيجه معنا چنين مىشود كه ابى بصير گويد : فتواى من اين است و بعضى ائمه چنين گويند يعنى من در مقابل آنها نظر دارم كه اين بسيار مستبعد است . در اين حديث نيز دو احتمال مقاوله و انشاء عقد هست : اگر مقاوله باشد - كه احتمال آن بيشتر است - در حديث تفاوت‌هاى عقد دائم و متعه و بعضى خصوصيات متعه را به طرف مىفهماند كه بداند بر خلاف تبليغات سنىها اين زنا نيست و مطابق كتاب خدا و سنت پيامبر است ، ارث ندارد و خلاصه مرزها را مشخص مىكند ، و گويا دو التزام لازم است كه در كلمات بعضى فقهاء به دو شرط تعبير شده يعنى يك التزام مقاوله‌اى - براى تعيين حدّ و مرز آن ، بخصوص در متعه كه عموماً بىاطلاع بودند - و بعد هم يك التزام براى انشاء عقد . يعنى اوّل مرزها را مشخص مىكند و بعد ازدواج مىكند . و اگر انشاء عقد باشد از اين كه خصوصياتى در آن ذكر شده لازم نيست معلوم مىشود كه اين صيغه از باب مثال است و نمىتوانيم تضييقى را كه مرحوم آقاى خويى قائل است كه لفظ خاص معتبر باشد ، استفاده كنيم .

5 ) روايت احول :

عن محمد بن احمد بن يحيى ، عن العباس بن معروف عن صفوان عن القاسم بن محمّد عن جبير ابى سعيد المكفوف ، عن الاحول ، قال : سألت ابا عبد الله عليه السلام قلت : ادنى ما يتزوج الرجل به متعة ؟ قال : كفّ من برّ يقول لها : زوجينى نفسك متعة على كتاب الله و سنّة نبيّه نكاحاً غير سفاح ، على أن لا أرثك و لا ترثينى ، و لا اطلب ولدك الى اجل مسمّى فإن بدا لي زدتك و زدتنى . « 1 » در باب متعه حتى عزل كراهت هم ندارد ، لذا توقع فرزند در آن نيست .
هامش
( 1 ) وسائل ، ج 21 ، ص 44 ، باب سابق ، ح 5 .
كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحة 3126 | السيد موسى الشبيري الزنجاني / مؤسسه پژوهشی رای‌ پرداز